“Atún a cambio de que?. Antón Luaces

07 Setembro 2020

​

Disque houbo intercambio de cotas, unha vez máis, entre Francia e España. Desta vez -non é a primeira- de bonito. España cede bonito, Francia entrega outra especie. Posiblemente, bocarte. E digo “posiblemente”, porque a información que me chega non é oficial, sí oficiosa. 

Sexa como fose, é evidente que os cupos de bonito adxudicados pola Unión Europea ós Estados membros que a integran e teñen frota, foron absolutamente insuficientes. De feito, no Atlántico e no Cantábrico quedan probas sobradas de que as distintas frotas -significadamente as de España, Francia, Irlanda e Holanda- que capturan esa pesqueira non esgotaron o total admisible de capturas dun predador maxestoso que segue a facer das súas -que son as que lle corresponden como especie- devorando ata a extenuación quilos e máis quilos de peixe pequeno, entre este o bocarte que poido ser o que Francia negociou con España en troques do bonito que non chegou para a frota do caladoiro nacional Cantábrico Noroeste.

Agora atopámonos cun feito que poucas veces se da tan nidiamente explicado para comprender que é a cadea trófica: o Ministerio de Agricultura e Pesca cortou de raíz a campaña do bocarte, especie que da de comer a moita xente en España e que serve tamén como prato principal para o bonito ou atún; eses golfiños que son as candorcas (ou orcas) veñen comer atún (ou bonito) a augas nas que non “pescaban” dende hai moitos anos e aínda segue a haber atún no Atlántico. Pero esta situación non foi contemplada polas autoridades pesqueiras da Unión Europea nen, posteriormente, de España. Unha e outra fixeron mal os seus cálculos: a frota boniteira española, practicamente toda ela do País Basco, Cantabria, Asturias e Galicia, víuse na obriga de suspender a captura de túnidos porque, ao parecer, o cupo previsto estaba case que esgotado. Velaí a proba de que non foi así. Segue a haber bonito, as candorcas están dando boa conta dos moitos exemplares que quedaron no Atlántico, e os mariñeiros a velas vir porque,a efectos de Bruxelas, no mar no hay atún: as candorcas aliméntanse do aire. Os “lobis” non actuaron debidamente, e o sector pesqueiro non sabe formular á Unión Europea cales son as realidades  dese inmenso caladoiro no que só “pescan” uns privilexiados.

Outros artigos

“De tanto falar, equivócanse”. Luís Celeiro

Cando se pare, se se da o caso, os corredores pedestres non terán por onde andar, quedaransequietos, como enterrados no abismo. Mirarán para tódolos lados, acordaranse da importancia dosmovementos á dereita e á esquerda, e seguirán tesos alí na entrada da sima, na...

+

“Cuando yo no esté” – Manuel Domínguez

Esto es una creación literaria, nada personal de nadie. Cuando yo ya no este. Tu hijo, mi nieto se subirá a lo alto del naranjo, le dirás, te pareces al abuelo, él cuándo niño se subía a los árboles y me enseño a subir a mí, después te enseñare una foto. Desearas que...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Compartir el éxito de la empresa”. José Castro López

“Compartir el éxito de la empresa”. José Castro López

Conté en comentarios anteriores la historia del italiano, Enzo Rossi, director de unafábrica de pasta, que en el año 2007 se asignó un sueldo de 1.000 euros al mes paraexperimentar en carne propia si era posible vivir con esa cantidad y comprobar así lascondiciones...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.