O remate do lecer estival e o inicio do curso –tanto académico como xudicial ou político-ofrécense como unha excelente oportunidade para retomar o encontro co ocasional lector que se achegue a estas reflexións que non poden esquecer pois o que está a acontecer na sociedade. Cuestións e asuntos de moi diverso signo pero que teñen como común denominador reflexionar sobre a situación política e o deterioro institucional que está a atravesar o noso país e que, para quen isto asina, amósanse de comentario urxente.
A pouco do inicio deste verán tan curioso -no que a política se refire- a primeira lección, mesmo insólita, que nos tocou aprender como cidadáns demócratas, tentando facernos crer que nunca antes participaramos dun proceso electoral ao tipo, foi a introducida polos defensores desta suposta España de progreso que avanza en sociedade xusta e igual entre homes e mulleres -nótese aqui un triste sarcasmo-, obrigándonos a esquecer a clara realidade do trunfo dun candidato para –o mundo ó revés- facernos comulgar coa vitoria dunha candidatura perdedora. Este é o comezo da esperpéntica realidade que atravesou España este verán, unha situación que continua a castigar, cal maléfica Dana borrascosa, o noso país estes días e que para nada respecta a intención da inmensa maioría dos homes e mulleres que o integramos. Tan só depende da arbitraria decisión da Presidencia do Goberno –chamada por responsabilidade institucional a ser unha das primeiras defensoras do Estado de dereito forxado pola Constitución de 1978- e que se afana en entregar o futuro de España – a cambio de continuar á fronte do executivo- nas mans dos que queren rematar con todo vestixio ou pegada relativa á identidade española, conformada nunha única nación e asentada nun único país.
Testemuño desta cuestión é o que está a acontecer no Congreso dos Deputados, sede da soberanía nacional. Sería unha necidade non recoñecer tanto a existencia como mesmo a necesidade de defensa do resto de linguas que xunto ao castelán se falan no noso país e, en consecuencia, promovelas con quizais máis entusiasmo dentro de todo o relativo á Administración Autonómica naquelas comunidades onde haxa recoñecida unha lingua cooficial. Xa sexa pola Historia froito desa lingua ou a cultura que emana do seu léxico. Pero agora ben, realmente nos queren facer crer que a única defensa posible destes idiomas e, en consecuencia, dos seus falantes, pasa por implementalas na casa común de todos os españois como nova torre de Babel, é dicir, crear a paradoxa de que a virtude do uso dun idioma non pasa por ter unha lingua común na que todos podemos entendernos e expresarnos senon que trunfa a imperiosa necesidade social -para algúns- de falar o idioma que a cada un se lle antoxe para non ver coartada a súa liberdade de expresión. Un comportamento que disfraza mediante este engano o primeiro paso -xa consumado- para limitar un dos símbolos máis unitarios que temos coma sociedade e país, o noso idioma común. Iso si, polos mesmos independentistas tan farisaicamente reivindicativos que, fora da tribuna, utilizan o castelán diante dos xornalistas. É dicir, mera pose co propósito de debilitar as institucións que nos son comúns.
Comezar a crebar os elementos que nos unen como españois é o primeiro paso para encamiñarse a un Estado confederal –disfrazado coa mais eufemística expresión de “país de países”- opoñéndose así por completo á nosa Constitución, que xurdeu –convén non esquecelo- froito dunha exemplar Transición e pacto de futuro en común entre todos os cidadáns.
E do mesmo xeito que sucede coa fala -obviando toda responsabilidade á hora de tomar este tipo de decisións- , este proceso continúa por aceptar de facto a proposta independentista da amnistía con todo o que isto implica para o noso ordenamento constitucional e xurídico.
Aceptar a chantaxe de esquecer o golpe de estado do ano 2017 e, en consecuencia, ignorar todas as responsabilidades penais das partes implicadas e xa condenadas polos tribunais de Xustiza quizais sexa pouca carga para quen tan só ten a intención de continuar á fronte do goberno custe o que custe. En todo caso, unha cuestión que nos deberia facer pensar en cal será o seguinte escarnio ao que nos teremos que enfrontar coma sociedade. Facendo leis á carta, obviando intencionadamente o que significamos como país e mesmo revertindo o Estado de dereito –onde os infractores son amnistiados e, en consecuencia, o Estado convírtese en culpable da aplicación das Leis democráticas aprobadas polo soberanía popular no Congreso dos Deputados-, malamente conseguiremos avanzar como unha sociedade de iguais na que todos esteamos sometidos á Lei e preocupándonos, como deberamos, polos
importantes problemas que afectan ao noso día a día, que non son nin poucos nin liviáns. Ser iguais todos ante a Lei en dereitos e deberes. Velahí o que está en inminente perigo.
Por Carlos Moledo, estudante de CC. Políticas
