“Non está mal saber que protexéndonos, protexemos: para termos en conta” – Antón Luaces

03 Xuño 2026

Hoxe, mércores, temos un motivo para subir un grao o optimismo: o obxectivo é protexer o que nos protexe. E con este xogo de palabras que recolle un feito de verbas, poderemos entre todos facer realidade o que, polo de agora,  non é outra cousa ca un intento de mudar a realidade desa especie de mundo aparte (que non alleo) que habita entre as paredes dos centros médicos de atención primaria e todo o que integra a relativamente grande, inmensa vida dos hospitais que integran o SERGAS con tódolos seus defectos e virtudes.

“Protexamos o que nos protexe”, logo. E así iremos polo camiño do ben común, conscientes do que temos e do que estamos a tirar polos sumidoiros.

Porque hoxe entra en vigor un consello que é, á vez, unha demanda que só poden ser bos en tanto que, coma galegos, asumamos a nosa responsabilidade apegada ao feito de vivir nesta terra: tanto a poboación coma os profesionais tiraremos proveito de todo o complexo entramado sanitario da nosa terra que pagamos cos nosos cartos e que está – ou debera estar – a dispor de todos e cada un de nós. 

Como?. Por exemplo, anulando aquelas citas ás que non  poidamos acudir ou botando man do servizo de urxencias só cando en verdade o consideremos necesario e non, por exemplo, cando a compañía privada de seguros nos diga que vaiamos directamente a urxencias do SERGAS porque na súa consulta xa non teñen nada que facer. 

Si, para isto serve, en moitos casos, un servizo de urxencias hospitalarias que pagamos tódolos galegos para beneficio de bancos e outras entidades financeiras que se lucran da medicina pública-privada que dicimos se complementan na atención ao doente.

Durante o ano pasado realizáronse máis dun millón cen mil consultas das que os solicitantes destas non acadaron consulta por non teren acudido á cita preestablecida. 

É certo que as citas hospitalarias acostuman darse con moito tempo. E unhas veces por despiste e outras por esquecemento debido á demora, ás veces mesmo porque non se pode facer a través  da aplicación móbil, o caso é que a devandita atención queda sen prestar e o servizo EN AGARDA.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...