“O vinte de novembro”. Luís Celeiro

24 Novembro 2025

Moitos dos que agora son vellos ou están metidos e comprometidos coas viaxes do Imserso,
lembran como aquel vinte de novembro de 1975, os quioscos das cidades marcaban o loito e a
tristeza dos que mandaban e querían seguir mandando. As portadas e contraportadas de tódolos
xornais eran de cor negra, como se a morte de Francisco Franco Baamonde puidera escurecer as
rúas e os cruces das cidades. A moitos gustaríalles escurecelo todo, deixar máis opacidade e
incerteza da que había.
Os estudantes universitarios, pola contra, aquela mañanciña repousaron felices, na cantina da
facultade, moitos deles co que se bebía daquela, un `sol e sombra´ e outro ou un par deles máis.
Empezaba unha era nova, morrera o ditador e procedía reforzar os medios que achegaran a
democracia, que aclarasen a escuridade daqueles xornais tinguidos de lamentos e de negro.
Hai quen pensa que escolleron o día vinte para que coincidira co cabodano de José Antonio Primo de
Rivera. Quen sabe, pode ser esa a razón ou pode ser calquera outra. A sociedade estaba farta de
esperar e, aquel mesmo día, as rúas ateigáronse de xentío. A mocidade esperta estaba farta e
festexaba educadamente o falecemento.
En Galicia, ao longo de todos estes anos (ata o seu pasamento en 2023), Senén Pousa, alcalde de
Beade (Ourense) era como o encargado de preservar a memoria de Franco. Unha misa anunciada no
xornal, uns abrazos e un xantar, cada ano, polo vinte de novembro. “Eu teño as miñas ideas e os
meus principios e non cambio por nada”, dicía. “Veño do franquismo, pero son un demócrata”,
engadía Senén Pousa, laiándose daqueles que eran franquistas como el e agora son socialistas “de
toda a vida”.
Cincuenta anos son suficientes para que a maioría da mocidade non saiba, nin recorde a aquel
ditador rodeado de subordinados adulóns, que medraban ao seu carón. Nas escolas e nas
universidades ninguén se lembra daquel home, daquel mandatario, servidor dos seus. Hoxe vén a
esta sección pola proximidade do vinte de novembro e por outro detalle que, antes de acabar,
vamos contar.
A mestra pregunta, na súa clase de sociais, se sabían quen era Franco e unha alumna di, “era o avó
de Carmen Rossi”, “ao que o goberno vén de facerlle unha homenaxe”, asevera o compañeiro de
pupitre. “Aí queda iso”, di a Tía Manuela.

Outros artigos

“Plan de Rescate da Sanidade Pública Galega”. Xosé Mª Dios Diz

“As listas de agarda constitúen unha das formas máis sofisticadas de crueldade. Son producto dun Sistema que intentaatender a todos con recursos cos que so se pode atender a algúns”. Juan José Millás: escritor. Valencia. 1946.Esta reflexión nos indica que os...

+

“La cantina móvil de Cruz Roja”. José Castro López

Las mejores iniciativas sociales suelen ser también las más sencillas, no necesitangrandes edificios ni presupuestos millonarios, basta una buena idea y la voluntad deponer a las personas en el centro. Ocurre con muchas propuestas, tanto de iniciativaprivada como de...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Un negocio moi rendible” – José Manuel Pena

“Un negocio moi rendible” – José Manuel Pena

Demasiada hipocrisía en materia de vivenda por parte de moito axentes políticos, sociais e empresariais. A vivenda continúa sendo un negocio e moi rendible para uns poucos propietarios sen escrúpulos, para os fondos voitre, grupos inmobiliarios e grandes propietarios,...

“Teresa de Antas” – Xulio Xiz

“Teresa de Antas” – Xulio Xiz

A Casa da Cultura de Antas de Ulla chámase Teresa Batán. Bautizárona co nome da muller que entregou a vida á Biblioteca do seu pobo. Para min é Teresa de Antas desde hai máis de trinta anos, amiga admirada pola dedicación preocupada pola cultura e polos nenos. Na...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.