Houbo un tempo en Galicia no que a xente do común amedrentábase con historias de orcos e, máis amplamente, da Santa Compaña. Historias contadas ao pé da lareira ou arredor da artesa, que os nenos recollían e amplificaban nos seus medos a subir ao faiado, a andar os camiños pola noite ou, simplemente, a ir mexar á horta cando a noite xa era pecha e na casa non existia un retrete ao que acodir para un apuro.
Máis os tempos mudaron: na actualidade hai medo a non chegar a fin de mes, a morrer só, a que o caseiro incremente o prezo do aluguer da casa, a que te vexas envolto en política, a que pseudoxornalistas se ocupen da túa vida se circunstancialmente tes algunha responsabilidade partidista allea ao eido político afín ou do que dependa ese pseudoxornalista.. ou que por unha casualidade da vida te vexas enliado na arañeira de personaxes que, por proximidade a determinadas áreas de poder, o/a responsábel desta sinta que te misturas en cuestións que atinxen a quen manda e tí non és quen para opinar ou dicir que esta boca é túa.
Hoxe manda o xefe de gabinete ou de prensa. Moitas veces o seu poder abrangue o omnímodo. Ata o punto de ameazar co peche dun medio de comunicación non adscrito ao partido da autoridade que representa porque lle paga.
Son medos distintos, pero medos ao fin e ao cabo. É un ir espallando os tremores para que aqueles que non deben facer por careceren de poder, non fagan. Así escriben a historia dos medos nosos de cada día.
