Segundo unha información facilitada pola organización internacional Save the Children, 275 millóns de nenas e nenos sofren fame no mundo, 45 millóns padecen desnutrición, e máis dun millón morren cada ano por causas relacionadas con ela. Porén a preocupación vai a máis, pero non abonda. E non abonda porque non somos ou non queremos ser conscientes do que significan esas cifras e o escaso valor que teñen esas vidas para a sociedade mundial do noso tempo: a riqueza está sumamente mal repartida: sirva como exemplo que dúas das familias máis ricas de España son galegas.
Sumemos a este feito o produto de actividades ue inciden negativamente no desenvolvemento da nosa sociedade: o prezo que estamos a pagar polas emisións contamiñantes, as enormes montañas de roupa da que prescindimos e que contamiñan outras zonas do planeta, os millóns de lavadoiras que verten microplásticos aos océanos, os millóns de traballadoras en condicións de semiescravitude. Todo repercute nesta sociedade que nos estamos a dar e semella que non estamos dispostos a renunciar a nada do que temos acadado en poucas veces para ben, mesmo sabendo que outro modelo de vida é posible.
En España, ao igual que na práctica totalidade de países, o Goberno ten a oportunidade de poñer remate ao impacto ambiental e social mediante a aplicación de leis que regulen determjnadas actividades que sobradamente sabemos prexudican á sociedade; máis non se deciden a regular asisadamente para lograr obxectivos de produción sostible e non contamiñante. Xa non somos quen de producir sen contaminar. Onde están aqueles cidadáns que deixaron de comprar bolsas de plástico coa idea de reducir ou evitar a contaminación?. Só se deu un paso avante para que o comercio gañase 15 céntimos de euro máis por cada bolsa adquirida. E estas bolsas volven campar ao seu aire: perdemos unha outra oportunidade de reducir a contaminación.
E a vida segue (non para mellor).
