No pretendo ser agoiro, mais os anos e a experiencia fan que unha outra vez tente poñer as rodas diante do carro para, a poder ser, atopar un mínimo remedio a algo que vexo vir e que, por descontado, a administración autonómica ignora ou non ten en conta: os incendios forestais están a deixar nos montes toneladas de borralla e cinza que, máis cedo que tarde, irán parar aos ríos e, con estes, ao mar.
Se as perdas en terras, montes, viais de comunicación, vivendas, negocios, etc., son a día de hoxe incalculabeis, cales poderán ser estas cando nos vexamos na necesidade de estimar as mesmas no intre de nos ver na obriga de sumar a elas as que, sen dúbida, haberá que engadir como consecencia do arrastre ás rías desa borralla e esa inmensa caterva de restos calcinados en terra pola acción das lapas?. Que se vai mariscar, que vai pescar e xente do mar de Galicia, como vai compensar a administración ese dano que lle está ocasionado os incendios forestais a unha poboación obntrigada á contemplación e á que, moito me temo, lle resulta imposible facer avaliacións a día de hoxe?. Ten feita algún tipo de previsión neste senso a Xunta, conta -de entrada- coa colaboración do Goberno para remediar un problema que de seguro se vai producir?.
Todo isto, complementado con outras axudas económicas e sociais a aplicar a un sector que traballa arreo con salarios sumamente baixos -1.200, 1.300 euros mensuais para longuísimas xornadas laborais con contratos anuais dun máximo de seis ou sete meses- de traballadores que se xogan a vida preservando as dos demájs apagando lumes nos montes a carón dos militares da UME e da Garda Civil complementados por hidroavións e helicópteros e, moitas veces, pola veciñanza que motu proprio opta por botar man da pá, o sacho ou a socorrida mangueira antes que ver como morren animais da súa querenza ou queda reducida a cinzas a súa propiedade.
Xa non se pode improvisar. Galicia non está en condicións de contar co “voluntarismo” de aqueles que defenden “o de todos” por un voto. Porque aquí, ao igual que no resto do mundo, cada can lambe o seu cú.
Pois daquela…
