O arquivo da Catedral de Santiago deixa ver esta semana documentos como o Códice Calixtino
Entre corredores silenciosos, portas velas e pasadizos de pedra, escóndese un dos grandes tesouros da Catedral de Santiago: o seu arquivo. Trátase dun espazo reservado, cheo de documentos que contan a historia non só da cidade, senón de Europa enteira. Alí consérvase, entre outras xoias, o Códice Calixtino, recoñecido pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.
O acceso ao arquivo non está aberto ao público de maneira habitual. Só se permite unha visita guiada ao ano, na que se revelan algúns dos segredos mellor gardados do recinto. A maior parte do tempo, este espazo está destinado á investigación.
Na Sala López Ferreiro, unha trapela oculta dentro dun moble dá paso ao arquivo musical. Nel consérvanse libros de cantos de gran tamaño, deseñados para seren lidos polos membros do coro a varios metros de distancia. Esta colección musical demostra a importancia de Santiago como referente europeo na Idade Media, cando a catedral contaba coa súa propia orquestra.
O arquivo tamén alberga documentos únicos como os tombos medievais, breviarios como o de Miranda ou a copia da bula papal que recoñece ao xubileu de Santiago unha antigüidade superior á de Roma. Nalgúns destes textos poden lerse as primeiras palabras escritas en lingua galega, o que lles engade un valor cultural e lingüístico incalculable.
O propio Francisco Buide lembra que no século XIX o Papa impulsou a modernización do acceso aos arquivos e documentos da Igrexa, un labor que en Santiago asumiu López Ferreiro, figura clave na divulgación e conservación deste patrimonio.
Un dos documentos máis coñecidos polo gran público é o Códice Calixtino, que se fixo tristemente célebre tras un roubo que ocupou titulares en todo o mundo.
O arquivo da Catedral de Santiago non só garda o pasado, senón que continúa a inspirar o presente e a lembrar que a historia tamén se escribe e se canta entre muros antigos e páxinas de pergamiño.
