Francisco Paz rende homenaxe a Aguiño e Ribeira na exposición “En Comuñón co Mar” (no Lustres Rivas de Ribeira até o 7 de outubro)

14 Setembro 2023

O Centro Cultural Lustres Rivas de Ribeira acolle durante todo o mes unha exposición de Francisco Paz: En comuñón co mar. Foi inaugurada a semana pasada nun acto que contou con parte do equipo de Goberno local. Poderá verse até o 7 de outubro.

Francisco Paz é un artista autodidacta de Aguiño que ten unha longa experiencia como mariñeiro, dende os dezaseis anos na pesca guipuscoana (con sede en Trintxerpe), feito que marca para sempre a súa vida profesional e tamén a súa obra, onde ten protagonismo o mar e a súa ampla gama cromática. Francisco estivo dende a súa mocidade estreitamente ligado á súa parroquia natal, malia estar radicado dende os anos setenta en Donostia.

Respecto da súa obra pictórica, colleu pulo no punto de inflexión que significou a súa xubilación. Dende 2014 mergúllase en diferentes técnicas e comeza a pintar ao óleo da man de Urkiri Salaberria na Casa da Cultura de Okendo e perfecciona o debuxo na Academia de Pintura Marpi grazas a Jaime Susín. Dende 2017 completa a súa formación participante nas clases presenciais de pintura de Marisa Prego en Trintxerpe e dende 2020 afonda co mestre Hangel Montero na técnica da cor e a pintura ao óleo, pastel e acuarela. Tamén realizou clases maxistrais arredor do óleo ao aire libre con Hangel Montero e de acuarela con Eduardo Saldaña e Fermín García Sevilla.

Na exposición que podemos ver estes días en Ribeira, Francisco Paz Patxi rende unha sentida homenaxe ao lugar no que naceu. A conexión co mar é, de feito, o fío condutor da mostra: unha comuñón coa auga e un diálogo íntimo coa contorna, coa figura feminina e tamén co espectador. Nos seus lenzos plasma algúns dos recunchos preferidos da súa terra (Aguiño, Ribeira) e dos seus arredores.

Outros artigos

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Eurocopa”. Xulio Xiz

“Eurocopa”. Xulio Xiz

Noto o peso dos anos, máis ca fisicamente nas continuas referencias a tempos idos. E non porque xeneralice a bondade do pasado, que moito habería que matizar, senón porque o paso do tempo me vai permitindo comparar situacións que me parecen aberrantes. O deporte –...