Os empresarios da Pobra denuncian a falta de protección e alteración do Museo Valle-Inclán

16 Xullo 2022

Manuel Tomei Arca, presidente da Asociación de Empresarios, Comerciantes e Traballadores Autónomos da Pobra do Caramiñal, emitiu un comunicado no que denuncia “a grave inxerencia política perpetrada no Museo Valle-Inclán con incomprensibles decisións, actos arbitrarios e prexuízos do que é responsable o executivo municipal da Pobra”, asegura.
A Torre de Bermúdez, foi declarada monumento nacional de carácter histórico, artístico en 1976. “En consecuencia da súa calidade monumental e da colección de bens que reúne e goza da máxima protección legal e por imperativo legal, merece un trato máis cualificado en coidados e usos”, explica Manuel Tomei, quen lamenta que son “responsabilidades que por obviedad do estado de deixamento e degradación, foron ignorados polo goberno municipal nos seus últimos lexislativos”.

Entre outras irregularidades, o presidente da Asociación de Empresarios sinala “a arbitraria alteración do museo” ou “desmontar unha sala dedicada temáticamente á iconografía Valle-Inclán”.

Avanza que “ao tratarse dun centro oficialmente recoñecido e parte do sistema galego de museos”, trasladarán as súas queixas á Xunta.

Reproducimos a continuación o comunicado do presidente da Asociación de Empresarios denunciando a afectación do Museo na Xunta de Galicia:

Manuel Tomei Arca, presidente da ASOCIACIÓN DE EMPRESARIOS, COMERCIANTES E TRABALLADORES AUTÓNOMOS DA POBRA DO CARAMIÑAL, estudada en xunta directiva desta entidade a grave inxerencia política perpetrada no MUSEO VALLE-INCLÁN con incomprensibles decisións, actos arbitrarios e prexuízos de que é responsable o executivo municipal da Pobra do Caramiñal, por inxerencia da súa Concelleira de Cultura e complicidade do seu Alcalde, dou traslado da absoluta repulsa, preocupación e malestar da nosa organización profesional emitindo publicamente o COMUNICADO que segue:

A Torre de Bermúdez, foi declarada monumento nacional de carácter histórico-artístico en 1976 pola concorrencia de valores que a distinguen como construción excepcional de Galicia e polos seus vínculos familiares, persoais e literarios con don Ramón María del Valle-Inclán, un escritor con fama e prestixio de nivel internacional. Adquirida e rehabilitada con fondos públicos de todas as administracións galegas entre 1982 e 1987 para o seu exclusivo uso como casa museo, as súas funcións son as propias de sede permanente do Museo Valle-Inclán, sendo así a institución valleinclaniana pioneira e decana do país. En consecuencia, da súa calidade monumental e da colección de bens únicos que reúne goza da máxima protección legal e, por imperativo legal, merece o trato máis cualificado nos seus coidados e usos. Responsabilidades que, por obviedad do estado de deixamento e degradación que se observa nas fachadas do principal monumento civil da nosa localidade, foron ignoradas polo goberno municipal nas súas últimas lexislaturas.

Fronte a este mal presente son feitos publicamente coñecidos, xa que a prensa segue sendo esa testemuña que se fai eco dos seus progresos pasados como do seu ocaso actual, que en 2006 este inmoble e institución sería restaurado integramente, equipado con mobiliarios e sistemas profesionais, enriquecido con fondos e unha colección artística única, e que unha vez dotado dun discurso didáctico e dunha montaxe museística seria, conformes á súa natureza, temática e funcionalidade, sendo recoñecido despois de tantos esforzos como un museo oficial e integrado no sistema galego de museos. Daqueles bríos viñeron a súa valoración, o seu prestixio e o seu atractivo para veciños e visitantes procedentes dos ámbitos autonómico, estatal e internacional, grupos escolares, turísticos, colectivos sociais, etcétera. Resultando ser unha obviedad o seu impacto positivo como Ben de Interese Cultural (BIC), como institución galega e como recurso visitable para A Pobra do Caramiñal, por ser un dos puntos de encontro máis recoñecidos da localidade, e así os seus usuarios e os grupos que visitan esta vila polo museo, a natureza e a gastronomía como os seus principais atractivos, ser unha parte cualificada dos clientes dos nosos establecementos e esa parte proporcional sustentable dos nosos negocios, que non teríamos sen a presenza do museo máis importante da comarca.

Resulta inadmisible que sexa o executivo municipal da Pobra do Caramiñal quen en pleno 2022, sumadas décadas desde a súa fundación e do recoñecemento adquirido tras anos de empeño, adopte decisións e protagonice actos que entran en directa confrontación con este gran Museo Valle-Inclán. Un dos principais referentes de cásalas-museo literarias de Galicia e de España. Só unha corporación inconsciente do seu valor e da súa traxectoria, as loitas internas de egos e siglas dentro dun goberno de distintas sensibilidades ou a torpe busca de réditos clientelares dunha política cortoplacista, permitiríase incorrer na grave inxerencia política perpetrada no Museo Valle-Inclán.
Cúmprese xa un mes que asistimos atónitos a un suma e segue de arbitrariedades e ocorrencias.

Que sexa Patricia Lojo Nine, polo menos no alias do seu cargo unha concelleira de cultura, quen resolva: (a) a arbitraria alteración do discurso da casa museo organizado por especialistas, (b) o desmontar unha sala dedicada temáticamente á iconografía valleinclaniana, onde mostrar parte dos seus fondos orixinais, (c) a retirada ocurrente de pezas con compromisos de exhibición e (d) o desprazamento, sen comunicación previa aos colaboradores de casa museo, das obras de arte de que son autores e os bens patrimoniais de que son propietarios, (e) materiais de valor único por insubstituibles, cedidos en depósito coa condición de ser expostos dentro dunha sala de exposicións na que teñen o seu contexto, son feitos que din tan pouco e mal como facelo aproveitando a baixa temporal da dirección responsable do centro. Escasean a ética e o respecto a os profesionais nas entendederas de cargos políticos empoderados de ignorancia ou de clientelismo sobre o que deciden.

Por se fose pouca a comisión desta vergoña coa que, por falta de prudencia, competencia e descoñecemento faltouse ao respecto, inquietado e molestado a unha longa nómina de colaboradores principais, Siro López, Héitor Picallo, Domingo Regueira, Joaquín do Valle- Inclán, Sánchez Mendizábal, etc., todos eles nomes coñecidos que se pronunciaron a través dos medios de comunicación, críticas reforzadas por un suma e segue de persoas e colectivos profesionais vinculados a cásalas museos e fundacións de Galicia e de España, lonxe dunha prudente reflexión gobernamental e dun elemental propósito de emenda sae á palestra o alcalde, Xosé Lois Piñeiro García, ao amparo de quen personifica tan desgraciada manipulación e mal uso dunha institución pública, a propósito de que as súas decisións son absolutamente intolerables. Polos seus feitos e manifestacións parecen estar convencidos de que un museo público eficiente é o seu salón privado e que os fondos propios dunha institución pública son obxectos decorativos manipulables segundo o seu gusto e as súas caprichosas luces persoais, así actuaron. A Pobra do Caramiñal non pode permitirse as ocorrencias, a improvisación e a falta de responsabilidade deste executivo.

Existen leis de carácter superior e normativas sectoriais que un goberno democrático ten o deber de observar, deberes e competencias legais que unha administración municipal por encima de ocorrencias privadas ten o deber de cumprir e de dar exemplo no seu cumprimento.
Así, lonxe de encollerse de ombreiros e de xogos de descoido #ante tan grave erro, instámoslles a un propósito da emenda e solicitámoslles:

Primeiro.- A retirada inmediata e o traslado a local adecuado da exposición fotográfica “Marea fotográfica”, instantáneas realizadas polos alumnos do instituto sobre o patrimonio mariñeiro, traballo escolar meritorio, pero en todo alleo á institución, aos seus fondos, á súa temática, á súa especialidade e aos seus labores. O seu é unha montaxe propia doutros locais municipais que a corporación actual herdou de gobernos precedentes e nos que esta iniciativa tería o seu encaixe razoable: salas da Casa Mariñeira, da Casa de Cultura, se non ao propio centro educativo que promoveu o proxecto.

Segundo.- A inmediata reposición da sala de iconografía contemporánea ao seu estado previo, coas coleccións e bens afectados, orixinais que foron cedidos para maior prestixio do Museo Valle-Inclán e A Pobra do Caramiñal, e non a entidades de terceiras localidades.
Non resulta sequera crible a pretendida xustificación coa que gustarían disimular o seu erro.

Din querer abrir o museo aos mozos cando para iso afectan a sala permanente dunha casa museo e trasladan e ocultan parte importante da súa propia colección patrimonial. Seica non está aberto a toda a sociedade e a grupos de todo orde desde hai décadas? Déixense de palabrería, indígnanos a todos. Esta ocorrencia incide moi negativamente, prexudica seriamente e mancha a credibilidade do noso buque insignia patrimonial, cultura, turístico, educativo, social. Asuman as súas responsabilidades como xestores políticos, deixen de neutralizar o protagonismo do museo e abandonen a marxinalidade a que someten a esta institución. Se queren axudala restauren un monumento que se desfai #ante a súa pasividade, devólvanlle o seu crédito ao roteiro que antes de Vdes. dinamizou a presenza do escritor e do museo na nosa localidade, roteiro que xa nin ofertan nin publicitan, abandonen o intervencionismo político e respecten un proxecto museístico razoable xa moito antes antes de Vdes.

A imaxe positiva e o prestixio comunitario do Museo Valle-Inclán que levantaron décadas de investimentos, especialización e un uso coherente co que é unha casa museo literaria dedicada a don Ramón do Valle-Inclán seguindo as funcións dispostas polo ordenamento legal deste país foi afectada por unha mala decisión e por unha inhibición superior; decisións e prexuízos de que é responsable o executivo municipal da Pobra do Caramiñal.

Xulgando a gravidade dos feitos expostos, tratándose dun BIC e dun centro oficialmente recoñecido como tal museo, por conseguinte, parte do sistema galego de museos, acolléndonos ás leis 5/2016, do 4 de maio, do patrimonio cultural de Galicia e 7/2021, do 17 de febreiro, de museos e outros centros museísticos de Galicia, daremos traslado deste escrito á autoridade superior competente da Xunta de Galicia, para os efectos oportunos.

Outros artigos

Adiado en Rianxo até o 17 de maio o acto de homenaxe a Rosalía

A Área de Cultura do Concello de Rianxo confirmou hoxe que por mor das condicións climáticas adversas previstas para este venres 23 de febreiro, o acto en lembranza de Rosalía de Castro que estaba previsto para a dita xornada na praza de Padrón (no paseo da Ribeira a...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

El mar merece respeto, aun así reclama y admite audacias, quizás motivadas por el horizonte casi infinito. El ser humano, en la búsqueda de sí mismo, de completar inquietudes y afanes, de responder a su curiosidad, acepta con gusto el reto de los nuevos rumbos,...

“Paz e despois gloria”. Luís Celeiro

“Paz e despois gloria”. Luís Celeiro

Eles tamén ganaron, aínda que desta vez, como noutras ocasións, houbo perdedoresagochados detrás do parapeto da verborrea ou dese inmenso muro de silencio. Taménhoubo quen, con tristura e desacougo, admitiu a derrota e parece que está en disposiciónde intentalo...