Confirmada prisión permanente revisable ao autor do asasinato de Diana Quer

26 Novembro 2020

O Tribunal Supremo afirma que a condena se acomoda á gravidade e perversidade do feito e ao ataque tan grave a unha muller como o que despregou o acusado.

A Sala do Penal do Tribunal Supremo confirmou a pena de prisión permanente revisable a José Enrique Abuín Gey, alias ‘O Chicle’, polo asasinato de Diana Quer en 2016 na Pobra do Caramiñal (A Coruña), coa finalidade de ocultar un delito previo contra a liberdade sexual da vítima. Tamén confirmou outra pena de 4 anos e un día de prisión por un delito de detención ilegal e un delito de agresión sexual, en concurso medial. Nos dous delitos apreciou a circunstancia atenuante analóxica de confesión.

A Sala desestima integramente o recurso de casación exposto polo condenado contra a sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia que confirmou á súa vez a ditada por un Tribunal do Xurado da Audiencia Provincial da Coruña, que lle condenou ademais ao pago dunha indemnización de 130.000 euros a cada un dos proxenitores e de 40.000 euros á irmá da vítima, e impúxolle a prohibición de aproximarse a eles a unha distancia inferior a mil metros e de comunicarse por calquera medio durante a duración da pena e, en todo caso, desde o inicio de cumprimento da mesma e ata que transcorresen dez anos desde a conclusión.

O tribunal afirma que a resposta punitiva do Estado de dereito que sanciona estes feitos coa pena de prisión permanente revisable “acomódase á gravidade e perversidade do feito, a súa mecánica comisiva e o ataque tan grave a unha muller como o que despregou o recorrente. Tratándoa, ademais, coma se fose un mero obxecto, e silenciando durante tempo o ocorrido, ata que non tivo máis remedio de recoñecer #ante os axentes policiais o lugar onde estaba a vítima, silencio que tamén dana, como o fixo, á contorna familiar de Diana, polo sufrimento de non saber o que pasara con ela, e que se agrava de forma desgarradora cando percibe o que realmente ocorreu con ela, e o carácter execrable e inhumano co que foi tratada polo recorrente, o que debe supoñer o reproche do Estado de dereito e a gravidade da resposta punitiva”.

Os feitos probados relatan que o acusado cara ás 2.40 do 22 de agosto de 2016 abordou a Diana Quer, de 18 anos, cando regresaba camiñando soa á súa casa na Pobra do Caramiñal. Aparvouna, inmobilizouna, introduciuna no maleteiro do seu coche e, despois, dirixiuse a unha nave industrial abandonada en Asados (Rianxo), “coa intención de atacala sexualmente”. Durante o traxecto, segundo os feitos probados, o acusado lanzou ao mar o teléfono de Diana cando cruzaba a ponte de Taragoña (Rianxo).

Segundo o devandito relato, na nave, tendo sometida á vítima mediante o uso da forza física, espiuna e realizou con ela actos de contido sexual que non se puideron determinar. Coa finalidade de acabar coa súa vida ou polo menos asumindo que con iso podía causarlle a morte, situoulle unha brida plástica de máis de 40 centímetros de lonxitude no pescozo e apertouna fortemente, o que lle produciu a morte por estrangulamiento. Tras iso lanzou o corpo espido de Diana a un pozo cheo de auga doce que había na nave, onde tamén tirou o bolso cos seus efectos persoais. Despois de pechar o pozo coa súa tapa, marchouse, limpou o vehículo e desfíxose da roupa da nova. Días máis tarde, o acusado regresou ao lugar e lastrou o corpo con bloques de abobe unidos por cables para que non emerxese.

MÓBIL DE NATUREZA SEXUAL

O Tribunal Supremo indica que hai proba suficiente que determinou a convicción do xurado de que o recorrente secuestrou a Diana para atentar contra a súa liberdade sexual e que a asasinou para evitar que Diana lle delatase polo que fixera, ocultando o seu corpo no pozo dunha forma desapiadada, e completamente espida, e deixándoa alí durante longo tempo ata que foi finalmente localizada coa súa colaboración.

Así mesmo, considera probado que, pola forma en que se desenvolveron os feitos, o móbil da actuación do acusado foi de índole sexual, non económico, e que a morte de Diana produciuse por estrangulamiento, rexeitando a tese da defensa de que se desnucó cando lla atopou nun primeiro momento.

O tribunal expón que é razoable presumir, ata alcanzar unha conclusión de certeza máis aló de toda dúbida razoable, que “o traslado dunha moza ata un lugar apartado e solitario, con nulas posibilidades de que terceiras persoas puidesen observar a actuación do axente, sen unha motivación axustada a un ilícito contra a propiedade nin con indicio de calquera outra posibilidade que de maneira razoable puidese aventurarse, sen previas relacións entre a vítima e o seu agresor e acabando a vítima espida, obedeza a unha finalidade de atentar contra a súa liberdade sexual”.

ASASINATO PARA OCULTALO

En canto aos actos de natureza sexual, a Sala expón que, aínda que non necesariamente haberían de integrar un suposto de violación, “deveñen inescusables á vista do razoado polo Tribunal, o móbil perseguido polo acusado e a posibilidade real de consumación do seu propósito, dado que a introduce no seu vehículo de forma forzada, lanza logo o móbil e lévaa á nave nun lugar apartado; ademais, logo ela aparece espida e coa roupa interior no pozo”.

Por iso, conclúe que o Tribunal non dubidou e argumentou de forma razoada que, aínda que non hai proba concreta de que a violou si levou a cabo actos de natureza sexual. Ademais, lembra que ata tocamentos fugaces son constitutivos dun delito contra a liberdade sexual, polo que non se esixen actos máis graves atentatorios contra a mesma para constituír o delito contra a liberdade sexual ao que se refire o art. 140.1.2º CP para acudir á pena de prisión permanente revisable, co que a convicción do Tribunal “cumpre a cociente mínima esixida para concluír que por mínimo que fose ese ataque á liberdade sexual o feito estaría incluído no citado precepto que conleva a punibilidad agravada que se lle impuxo”.

Este carácter de “mínimos” –prosegue a sentenza- permite subsumir a conduta nun delito contra a liberdade sexual que admite aplicalo ao presente caso construído en virtude da inferencia de que, coa proba practicada, o xuízo deductivo levou ao xurado para admitir tal conduta, “aínda que de mínimos”.

Iso evidencia, -explica o tribunal- que non se esixía un “plus” de conduta atentatoria á liberdade sexual, e que calquera que fose o acto sexual, – por mínimo que fose- que despregase na súa acción o recorrente forzándoa a espila e quitándolle a súa roupa interior para despois de facelo matala e lanzala espida ao pozo integra a conduta acertadamente tipificada, por iso, no art. 140.1.2º CP, que castiga con pena de prisión permanente revisable o asasinato posterior a un delito contra a liberdade sexual que o autor cometese sobre a vítima.

“SUFRIMENTO ATROZ” DA VÍTIMA

A Sala subliña que “a perversidade do acto é elevada por supoñer un desprezo absoluto á muller, e á súa condición como tal, ao abordala no lugar onde a detivo, e introduciu no vehículo. Todo iso, co firme e férreo propósito de atentar contra a súa liberdade sexual, -non existe outro móbil acreditado que o sexual, a pesar dos esforzos do recorrente por suscitar o roubo- e dispoñendo levala ao lugar onde se dirixiu para consumar o seu atentado á liberdade sexual sen que ninguén puidese facer nada nin axudar a Diana, polo que pode entenderse o ‘sufrimento atroz’ que tivo que sufrir a vítima ao verse secuestrada polo recorrente, a propósito, ou podendo imaxinar, o que lle ía a ocorrer, e estando impotente e indefensa para poder evitar o que finalmente ocorreu”.

E outro dato importante que non pode nin debe quedar no esquecemento, segundo a sentenza, é que “a vítima foi Diana, pero ben fose calquera outra muller que pasase por alí esa noite, pola disposición e decisión do recorrente a actuar como o fixo, xa que a rapidez coa que se moveu ao detela, introducila no vehículo, lanzar o teléfono móbil e dirixirse á nave, demostraba a evidencia de que o que fixo era o que tiña preparado, e acabou executando, sendo lóxicas e coherentes as conclusións que alcanzou o Xurado froito da proba practicada”.

O INTERESE MEDIÁTICO DO XUÍZO NON CONTAMINOU Ao XURADO

A Sala considera que o xurado adoptou o seu veredicto baseándose na proba practicada no xuízo, sen estar influído polos medios de comunicación que informaron sobre o desenvolvemento do mesmo, en contra do que sostén o acusado no seu recurso.

Neste sentido, afirma que os xuízos non son en si mesmo mediáticos, senón que é a gravidade do suceso ocorrido o que determina o interese da opinión pública e o dereito que a mesma ten a estar informada do desenvolvemento do axuizamento de feitos tan execrables e graves como o que aquí se está tratando, e que a sociedade ten dereito a coñecer. Todo iso, segundo a Sala, sen que esta publicidade do proceso penal e do desenvolvemento dun axuizamento poida en ningún caso contaminar ao xurado.

O tribunal que ditou a sentenza está composto polos maxistrados Miguel Colmenero (presidente), Vicente Magro (relator), Carmen Lamela, Eduardo de Porres e Leopoldo Puente.

Outros artigos

Rosana Pérez reclama máis solo industrial na comarca do Barbanza

A deputada do BNG Rosana Pérez vén reclamar no Parlamento máis superficie industrial para O Barbanza, ao tempo que lembrou a “escaseza clamorosa” de solo empresarial en Barbanza Arousa, onde os catro parques empresariais existentes (Ribeira, A Pobra, Boiro e Rianxo)...

+

AMBAR abre as inscricións para a 10ª Carreira pola Diversidade

A Asociación AMBAR das Persoas con Diversidade Funcional, con sede e actividade na nosa comarca, xa ten abertas as inscricións da 10ª edición da súa Carreira pola Diversidade. Celebrarase o domingo 14 de xullo ás 10:00h na explanada de Coroso, Ribeira. Trátase dun...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“España no va como un cohete”. José Castro López

“España no va como un cohete”. José Castro López

La Comisión Europea eleva al 2,1 por cien el crecimiento del Producto Interior Bruto(PIB) en 2024, cuatro décimas por encima de pronósticos anteriores, prevé que Españacumplirá el objetivo del 3 por cien del déficit que exigen las reglas fiscales, espera quecontinúe...