A pandemia de COVID fixo que moitos cidadáns espertaran en España -Galicia non foi allea a este feito- a unha ben triste realidade: unha chea de anciáns, na súa maioría con pensións de xubilación -daquela evidentemente inferiores ás que
percibimos na actualidade os que sobrevivimos- padeceron ata a morte as consecuencias dunha demostrada desatención nos centros de acollida.
Persoas maiores que morreron durante esa pandemia nas residencias que, aínda hoxe, non recibiron a través dos seus deudos ou familiares a xustiza que merecían. É máis, a organización Amnistía Internacional baralla cifras de escándalo: o 89% das investigacións penais foron arquivadas, o que pon en dúbida a atención aos dereitos humanos. Vulnéranse estes?.A poboación de máis de 65 anos é actualmente en España case que o 20% e estímase que esta cifra pode incrementarse ata o 26,5% no ano 2035. Desta poboación de maiores viven en residencias aproximadamente 390.000 persoas e uns 180.000 traballadores realizan as súas funcións neses centros de atención a maiores. Este servizo de atención residencial ofrece servizos continuados, de carácter persoal e sanitario, que poden ser básicos: aloxamento, manutención, asistencia nas actividades básicas da vida cotiá, e atención social e sanitaria. E tamén especializados, de prevención, asesoramento e orientación para a promociópn da autonomía, atención social, habilitación ou atención asistencial e persoal, atención médica, psicolóxica, de enfermaría, terapìa ocupaciopnal e rehabilitación funcional, segundo a información do Ministerio de Dereitos Sociais e Axenda 2030, porque a realidade é moi outra: en nmoitos casos, nen sequera se cumpren as previsións dos propios centros en, por exemplo, os menús de cada xornada e a día de hoxe.
Moitos dos centros que asumen estes servizos son privados, e a inmensa maioría son de carácter público pero rexentados por entidades privadas cuxa xestión quedou ben á vista durante a pandemia e, posteriormente a esta, polas consecuencias dunha desatención que marcará para sempre ás familias que padeceron aquelas consecuencias que nos leva a todos a contabilizar por milleiros os finados nos centros de acollida e, en demasiadas ocasións, sós, desatendidos e, nalguns casos, despreciados por persoas que, sen a máis mínima preparación para tal atención, non fixeron outra cousa que xustificar uns ingresos económicos inmerecidos e inxustificados.
Na teoría, a
persoa adulta xa maior debe permanecer no seu propio domicilio ou na súa comunidade, alí onde vivíu toda a súa vida. Disque non hai mellor lugar que o seu cuarto particular, onde todo se lle fai familiar, está cheo de lembranzas sentimentais e persoais “que constitúen o seu gran todo” e cando faltan estes elementos semella que o mundo ven enriba.Máis a realidade é ben distinta: poucos poden valerse por sí mesmos, e sendo así, non queda outra saída que a residencia privada ou pública, subvencionada ou absolutamente privada, condicionada en calquera caso ás disponibilidades económicas propias ou familiares.
Non teño a máis mínima seguridade de que os maiores teñan, teñamos, unha resposta clara e rotunda sobre si se está a cumprir cos dereito humanos cando en Galicia, en España, falamos dos dereitos de nós, os vellos.
