O PSOE, a Fronte Ampla e esquerdas territoriais (non autonómicas) acordaron unirse en listas conxuntas para o Senado. Non así para o Congreso, onde o protagonismo de distintos actores fixo que as posibilidades de unión quedara nunha mera tentativa de lavado de faciana para faceren que facían.
Sen embargo, após semanas de negociacións, os socialistas, Esquerda Unida, Movemento Sumar, Compromís, Máis Madrid, Chunta Aragonesista, Batzarre e Ceuta Unida xunto con outras organizacións minoritarias, acadaron un acordo in extremis para conformaren a plataforma “Senadoras e Senadores pola Democracia”, na percura de evitaren que a fragmentación das esquerdas facilite unha nova maioria absoluta do PP, esta vez co apoio de Vox, Junts, previsiblemente PNV, PNU e outras formacións minoritarias.
Que impide que as listas para o Congreso dos Deputados non chegaran ao pacto histórico acadado para a Cámara Alta?. Aquí, o PSOE e a Fronte Ampla acordaron presentar listas conxuntas en r47 circunscripcións (43 provincias) para concorrer ás eleccións do Senado na coaligación “Senadores de Progreso”.
Deste xeito, unha parte importante da esquerda unen forzas para evitar que a diversificación do voto penalice as súas opcións de acadar escanos dabondo na Cámara Alta, unha estratexia que por contra merma as espectativas electorais da dereita.
Talvez os deputados son menos progresistas ou é que doe menos perder a cadeira de senador por non sei que motivos?.
Por esa falta de conxunción á hora de valorar o que cada deputado ou senador significan para o conxunto dos españois, unha parte nada despreciable da esquerda vai ver frustradas unhas espectativas que, malia ter en conta o potencial das dereitas, mantiña -mantén aínda?- a esperanza de manter un goberno progresista.
Para bo número de votantes de esquerda resulta evidente que persiste o exceso de protagonismo demostrado xa nos últimos case que catro anos e que en absoluto contribúe a animar ás bases dos partidos recoñecidos como integrantes da esquerda española.
