Máis dunha vez me teño referido nestas páxinas do Barbanza á problemática que xera ou pode xerar a adicación preferencial que tanto o Goberno central como a Xunta de Galicia e mesmo organismos internacionais como a FAO ou a UE, están a prestar a unha acuicultura que, sen dar resposta axeitada ás necesidades que o mundo ten de peixe, está a recibir, non obstante, todo tipo de axudas e prebendas que se lle negan á base substancial dunha fonte enerxética humana e animal como é o peixe.
Mesmo no plano asistencial e económico, a acuicultura atopa unha contribución pública que, a posteriori, no ten unha resposta igualitaria ou acorde, cando menos, a todo canto directamente se lle aplica no plano das axudas de todo tipo que fan que a pesca salvaxe, é dicir, o sector pesqueiro, se resinta en todos os aspectos. Porque as axudas emanadas das institucións autonómicas, nacionais ou comunitarias para a acuicultura non ten nin o máis mínimo punto de comparanza coa que se lle está a prestar á pesca marítima.
Un equipo internacional de investigadores apunta a un exceso de optimismo respecto do potencial acuícola sinalando que o tan cacarexado crecemento da produción acuícola futura corre o risco de nos facer baixar a garda ante o risco de esgotamento dos nosos mares.
O estudo -publicado en Frontiers in Marine Science- presta atención especial ao optimismo e o rápido crecemento da produción da acuicutura -algo no que tamén insiste a FAO- e o risco de que a expectativa de que só ela poda satisfacer a demanda mundial de peixe nos alonxe do compromiso de manter unhas poboacións de peixes salvaxes saudables.
A citada enquisa ofrece resultados que indican nidiamente que o ritmo de crecemento da acuicultura xa acadou o seu punto máximo e mesmo está comezando a diminuír. Apunta tamén que as proxeccións de crecemento da acuicultura mundial son probablemente esaxeradas e que se deben centrar máis na protección e recuperación das poboacións de peixes salvaxes. Porque, sinalan os expertos, se Europa reconstruíra e xestionara axeitadamente as súas pesqueiras, as capturas en augas comunitarias europeas poderían aumentar nuns 5 millóns de toneladas, máis ca actual produción anual da acuicultura europea; e cunha xestión pesqueira axeitada, as capturas mundiais poderían aumentar en máis de 16 millóns de toneladas ao ano.
Non é realista, polo tanto, a idea de que a acuicultura poda proporcionar por si soa a maior parte do peixe que necesita o mundo. Este non se salva sen o concurso do peixe salvaxe que, nin moito menos, está en igualdade de trato coa produción acuícola no tocante ás axudas oficiais.
