Despois de milleiros de desaloxos de familias das súas vivendas habituais por falta de pagamentos de hipotecas ou alugueres, a maioría deles sen alternativas habitacionais, en España seguimos pendentes de poder contar cunha Lei de Vivenda que desenvolva o artigo 47 da Constitución, que sinala: “Todos os españois teñen o Dereito a unha vivenda digna e axeitada”.
Ao longo de todas estas décadas de período democrático, non se chegou a garantir o Dereito á Vivenda como algo universal por falta de vontade política, coma si se fixo en cambio coa sanidade ou a educación. A propia a Constitución española sinala, no seu artigo Primeiro, que: “España constitúese nun Estado Social e Democrático de Dereito”. A pesar de todo a vivenda segue quedándose en papel mollado, e máis que un dereito básico converteuse nun ben especulativo.
Mentres tanto, moitas familias humildes malvivindo en infravivendas ou en chabolas. Outras tendo que acudir a ONGs para poder pagar o aluguer, ante as súas situacións de desemprego ou os irrisorios salarios que perciben polo traballo que desenvolven. Depresións, enfermidades crónicas e intentos de suicidio son algunhas consecuencias da falta de regulación do Dereito á Vivenda.
O mercado inmobiliario é libre e continúa sendo un negocio, concentrado en mans duns grandes propietarios que impoñen os seus prezos e as súas propias regras ao resto dos cidadáns. Por outra banda as familias vulnerables, que ven desprotexidas polas diferentes Administracións Públicas, que é a quen lle corresponde intervir e adoptar as medidas necesarias e que son sobradamente coñecidas. Só é cuestión de vontade política e oxalá, nesta ocasión, sexa unha pronta realidade.
