Xa hai máis de dúas décadas en que se celebrou o Cume Mundial de Copenhague sobre o DESENVOLVEMENTO SOCIAL, definíndose que para ser tal “ten que ter ao ser humano como obxectivo principal e que para que
isto sexa unha realidade é conveniente a participación activa dos
individuos e colectividades”. Despois de tanto tempo continúan as
preocupacións e a realidade dunha sociedade con fortes niveis de DESIGUALDADE
e coa mesma idea de que a igualdade de oportunidades
só converterase nunha realidade axustando os procesos de desigualdade
desde intervencións públicas que vaian dirixidas a apoiar aos grupos
máis vulnerables.
No devandita Cume de Copenhague entendeuse que A POBREZA
requiría unha resposta global para un problema que é global e que para a
erradicación da mesma era necesario un compromiso sincero dos
gobernos de todo o mundo. En cambio, tanto tempo despois, a pobreza e
a desigualdade social van en aumento, a pesar das boas intencións dalgúns
gobernos e das chamadas de atención de moitas ong como
Cáritas, Intermón Oxfam, Cruz Vermella, etc. .
Xa no seu momento, concretamente no ano 1.996, as NACIÓNS
UNIDAS declaraba que “a afirmación da universalidade do Desenvolvemento
Social salienta que o dereito a unha mellora calidade de vida e á
satisfacción de necesítelas non só é un dereito propio de xeracións
presentes e dos países chamados desenvolvidos, senón tamén é un
dereito do que han de gozar as xeracións futuras e os países
menos desenvolvidos”. Para isto temos que seguir traballando todos xuntos
baixo un principio de valentía e SOLIDARIEDADE entre persoas, pobos e
xeracións presentes e futuras, de non ser así a desigualdade e a
inxustiza social seguirá crecendo.
Entre tod@ s podemos facer realidade un desenvolvemento social sostible e
xusto se cremos e temos en conta de que toda persoa ten uns
DEREITOS INELUDIBLES, como o dereito á vida, á seguridade
alimentaria, ao traballo, á educación, á saúde, á vivenda, á
protección social, etc. . Depende de nós…
