Nos últimos anos, as orquestras entraron nun período de crise. A pesar do investimento en camións e da creación de categorías como “Cidade Panorama”de 4 camións a Panorama orixinal con 5 camións, a xente parece estar perdendo interese polas orquestras tradicionais. A homoxeneización do consumo de música, a falta de autenticidade e a saturación da industria do entretemento contribuíron a este declive.
A música soa igual en todas partes, e os mozos cualifícana de “comercial” ou “de charco”. Ese estancamento coma a auga de “charco” ou poza leva as orquestras que imitan as listas de reprodución máis populares xunto os bailes volvéronse monótonos. A industria do entretemento converteuse nunha máquina de facer diñeiro, con pausas cada vez máis curtas entre festas inventadas que xa ocupan máis aló das datas de sempre. Os mozos prefiren os DJ con remesturas e as xeracións maiores séntense desconcertadas pola falta de autenticidade e as constantes interrupcións da música.
Dende unha visión histórica o fenómeno da orquestra está ligado á inmigración galega de Iberoamérica que trouxo a bachata e eses ritmos como o capital ás festas das aldeas para crear orquestras exemplos da migración son o grupo Ráfaga, arxentino que peregrina a Galicia pero pouco coñecido no resto de España. A tradición de verbena galega foi cos Tamara; gaiteiros e música popular. Con baile que arrimaba e invitaba a todo o pobo. Agora substituída por agarame o cubata e vixía a bolsa del super,”botellón”. Non hai consumo na barra da comisión de festas o que drena os recursos económico para facer o contrato das orquestras.
As administracións públicas e comisións contratan DJ porque son máis baratos que as orquestras, e a saturación da música electro-folk e as pandeiretas creou un nicho de mercado que rexeita porque non entende de letra nin de ritmo. A xente está perdendo interese en ir aos festivais locais, que se converteron en corredores de botellas de vidro, vasos de plástico e bolsas de supermercado.
A economía de maximización apoderouse dos festivais e as regulacións contractuais aumentaron os custos para as comisións de festas. A xente usa os festivais como unha vía de escape das presións das súas vidas miserábeis, e o individualismo e a falta de traballo en equipo contribuíron ao declive das orquestras.
Os cantantes en lingua galega, 9louro, Elg1do séntense como un nicho artificial, aínda así nos máis mozos supón un elemento de identidade tal que os mozos de Ourense falan co sotaque ou gheada dos de Muros como o son os seus cantante, e o financiamento de concertos por parte da Xunta de Galicia provocou un debate sobre a autenticidade e a identidade cultural de ser de “calle” cando en verdade están dentro do sistema.
