É evidente que a política humanitaria da Unión Europea non está deseñada para axudar a migrantes carentes do “aval” de seren comunitarios. Así o entendo após as declaracións feitas por Magnus Brunner, comisario de Interior e Migración da UE. É dicir: un neno que chegou polo mar a Ceuta, considerado un migrante irregular, debe ser repatriado. Non ten o carimbo que temos os cidadáns dos 27 países que integran a Unión Europea. Ten a mala sorte de residir oficialmente nun país, Marrocos, que forma parte da fronteira sur de España e, obviamente, da UE.
Malia todo, a Comisión Europea accedeu onte ao desbloqueo de máis de 114 millóns de euros en axudas a España para que esta poida paliara crise de Ceuta. Tamén garante a disposición de Frontex para reforzar o seu apoio operativo que xa solicitara o Goberno español. Esta decisión chega cando xa se leva cumprido máis dun mes da entrada masiva de migrantes irregulares procedentes de Marrocos, a Ceuta.
A ratificación comunitaria deste apoio da UE veu acompañado da ratificación por parte da Comisión da súa prioridade: aqueles que non teñan dereito a permanecer na zona -neste caso en Ceuta- deben ser repatriados.
Unha advertencia clara do Executivo comunitario, modulada posteriormente porque a Comisión considerou “prioritaria” a solicitude de financiamento feita por España e que procede do Fondo de Asilo, Migración e Integración (82,7 millóns de euros) e do Instrumento de Xestión de Fronteiras e Visados (32 millóns) destinados ao reforzamento das medidas de vixilancia fronteiriza, a protección de fronteiras e as infraestructuras relacionadas coa seguridade (cámaras térmicas, tecnoloxía de observación, sistema de boias frotantes e drons submariños) así como o despregamento de persoal e equipamento adicional, instalacións para o control de migrantes, apoio ao retorno dos irregulares a Ceuta e reforzo da capacidade d acollida na cidade autónoma.
Ao parecer, Marrocos non é responsábel de nada.
