“La justicia no necesita espectadores” – José Antonio Constenla

12 Outubro 2026

El Pentágono ha anunciado su intención de retransmitir la ejecución de Nidal Hasan, exmayor del Ejército estadounidense y médico militar convertido en terrorista islamista, condenado por asesinar en noviembre de 2009, en Fort Hood (Texas), a trece personas y herir a otras treinta y dos.

Estamos ante un crimen terrible sin justificación ni razón alguna para rebajar la responsabilidad de quien lo cometió. Lo que cuesta aceptar es que la muerte de ese condenado sea objeto de una retransmisión pública, como si el castigo necesitara una audiencia para alcanzar toda su eficacia.

¿En qué momento hemos empezado a confundir la justicia con el espectáculo?

Soy contrario a la pena de muerte. Creo que el Estado no debería disponer de la vida de una persona, incluso cuando esta ha cometido un crimen tan abominable. Pero allí donde la pena capital sigue vigente, una cosa es ejecutar una condena y otra convertir la muerte en un espectáculo para satisfacer la curiosidad del público. La legalidad no puede convertir automáticamente en decente todo lo que permite.

El propósito de ofrecer un escarmiento público nos devuelve a una tradición que creíamos superada, la de las ejecuciones en las plazas, donde el suplicio se convertía en una lección para la multitud. Cuesta no pensar en las imágenes que a menudo nos han llegado de Teherán, donde las autoridades iraníes difunden las ejecuciones como instrumento de intimidación. Pero que EE.UU. pretenda hacer lo mismo, me resulta inquietante.

Con las víctimas, toda la compasión; ante el crimen, la condena sin paliativos; frente a la posibilidad de que vuelva a suceder, todo el esfuerzo que seamos capaces de hacer para evitarlo. Pero también respeto por la dignidad humana del culpable, por insoportable que nos resulte reconocerla en alguien que ha cometido una atrocidad. No se trata de perdonarlo, ni de aliviar su responsabilidad, ni de pedir a quienes sufrieron su violencia que comprendan sus actos. Se trata de que el mal cometido por un hombre no nos obligue a renunciar a los principios con los que juzgamos ese mal.

El Catecismo de la Iglesia Católica, en su nº 1700, recuerda que “la dignidad de la persona humana está arraigada en su creación a imagen y semejanza de Dios”. No es una dignidad que se conceda como recompensa por una vida virtuosa, ni que desaparezca cuando alguien comete un crimen que nos repugna. La responsabilidad penal exige una respuesta proporcionada a la gravedad de los hechos. Pero hay una frontera entre administrar justicia y ofrecer al público la muerte de un ser humano como entretenimiento.

Respetar la dignidad del asesino no significa equipararlo con sus víctimas, pero tampoco puede depender de cuánto nos agrade. Si la dignidad humana solo merece respeto cuando quien tenemos delante es inocente o despierta nuestra simpatía, entonces no estamos defendiendo un principio, sino expresando una preferencia.

Podemos recordar a los muertos de Fort Hood sin contemplar cómo muere su asesino. Podemos exigir justicia y prevención sin convertir la ejecución en una función pública. Y podemos abominar de un crimen sin permitir que el deseo de escarmiento decida hasta dónde estamos dispuestos a llegar.

La justicia no necesita espectadores. Necesita leyes, responsabilidad y la serenidad suficiente para no dejarse arrastrar por la venganza.

Outros artigos

“Gustaríalle ser e non ser”. Luís Celeiro

Estaba colocado ou colgado dunha nube, ao lado mesmo da sarabiada que empezaba a caer e quenon parecía máis pequena que as que caeran anteriormente, na semana pasada e nas de días atrás.O home non sabe o que quere facer, está desgustado polos aconteceres e polos...

+

“¿Fascistas por peregrinar?” . José Antonio Constenla

Hay escenas que dejan un sabor amargo. Esta es una de ellas. El pasado sábado, cerca de doscientas personas procedentes de 23 centros penitenciarios españoles llegaron a Santiago después de recorrer el Camino. Junto a ellos caminaban funcionarios y voluntarios de...

+

“Evitar el desahucio definitivo”. José Fernández Lago

Una vez que nuestra madre nos da a luz, consideramos, de modo especial los gallegos, que nos hemos aferrado a una tierra y a un domicilio concreto, hasta el punto de que la famosa “morriña” nos acompaña siempre que hemos de emigrar, en especial si la estancia es larga...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“La irresponsabilidad” – Manuel Domínguez

“La irresponsabilidad” – Manuel Domínguez

La irresponsabilidad, no se aplaude. La historia de Xan y Pirican. Ambos fueron a la escuela, ambos a la universidad. Xan pronto se enamoró, y años siempre con su mismo amor, Pirican era un picaflor, presumía de ser como la historia del viejo marino, un amor en cada...

“Xosé Manuel Beiras xa é do mundo de todos” – Antón Luaces

“Xosé Manuel Beiras xa é do mundo de todos” – Antón Luaces

Despedíase o decenio dos 60 do século pasado cando coñecín persoalmente a Xosé Manuel Beiras, con quen -anos máis tarde e especialmente no Parlamento de Galicia- mantiven estreita conexión.  O contacto entre ambos os dous comezou coa xeira de conferencias que o...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.