“Santiago e o seu patrimonio: a urxencia dun cambio de rumbo”. José Luís Calo

24 Outubro 2025

Tras a visita á Biblioteca da Catedral e ao convento de San Francisco, impónse unha
conclusión: Santiago de Compostela conserva un patrimonio monumental e documental
de valor incalculable, pero a súa posta en valor vese frenada pola burocracia e a falta de
recursos.
O que debería ser un orgullo colectivo —un motor de coñecemento, turismo e
desenvolvemento cultural— convértese a miúdo nunha carreira de obstáculos
administrativos.
Segundo os últimos datos do Instituto do Patrimonio Cultural de España, máis do 40 %
dos bens catalogados en Galicia precisan actuacións urxentes de conservación. Non
obstante, os orzamentos destinados á cultura na comunidade apenas superan o 0,7 % do
gasto público total, unha cifra moi por baixo da media europea.
A isto súmase a escaseza de persoal técnico e especializado, que ralentiza inventarios,
restauracións e proxectos de difusión.
Neste contexto, as administracións públicas, tanto a Xunta como o Estado, deberían
reconsiderar as súas prioridades. O patrimonio non pode depender de xestións lentas nin
de orzamentos testemuñais. Fai falla un cambio de rumbo, unha política cultural estable,
transversal e sostida no tempo, que poña a cultura no centro da vida cidadá.
Dicía Emilia Pardo Bazán —galega universal e defensora incansable do saber—:
“A cultura é o mellor patrimonio que pode ter un pobo; o único que non se perde
nin se rouba.”
Hoxe máis que nunca, esas palabras deberían soar nos despachos onde se deciden os
orzamentos e as prioridades.
Estando en Santiago de Compostela, cidade Patrimonio da Humanidade e símbolo do
encontro cultural, sería desexable que todas as institucións culturais traballasen unidas:
arquivos, bibliotecas, museos, universidades e fundacións. Só mediante a colaboración e
o intercambio poderemos enriquecer o noso coñecemento común e proxectalo cara ao
futuro.
A cultura non é un adorno nin unha carga orzamentaria: é un investimento en cidadanía,
identidade e liberdade. Reclamamos, por tanto, que se deixe de poñer trabas ao talento,
ao estudo e á conservación do que nos define. Porque sen cultura, non hai progreso
posible.

Outros artigos

“Plan de Rescate da Sanidade Pública Galega”. Xosé Mª Dios Diz

“As listas de agarda constitúen unha das formas máis sofisticadas de crueldade. Son producto dun Sistema que intentaatender a todos con recursos cos que so se pode atender a algúns”. Juan José Millás: escritor. Valencia. 1946.Esta reflexión nos indica que os...

+

“La cantina móvil de Cruz Roja”. José Castro López

Las mejores iniciativas sociales suelen ser también las más sencillas, no necesitangrandes edificios ni presupuestos millonarios, basta una buena idea y la voluntad deponer a las personas en el centro. Ocurre con muchas propuestas, tanto de iniciativaprivada como de...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Un negocio moi rendible” – José Manuel Pena

“Un negocio moi rendible” – José Manuel Pena

Demasiada hipocrisía en materia de vivenda por parte de moito axentes políticos, sociais e empresariais. A vivenda continúa sendo un negocio e moi rendible para uns poucos propietarios sen escrúpulos, para os fondos voitre, grupos inmobiliarios e grandes propietarios,...

“Teresa de Antas” – Xulio Xiz

“Teresa de Antas” – Xulio Xiz

A Casa da Cultura de Antas de Ulla chámase Teresa Batán. Bautizárona co nome da muller que entregou a vida á Biblioteca do seu pobo. Para min é Teresa de Antas desde hai máis de trinta anos, amiga admirada pola dedicación preocupada pola cultura e polos nenos. Na...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.