O meu papel de comentarista é escribir un artigo semanal sobre a actualidade lucense. Nos meus tempos de informador activo, nas emisoras de radio non se podían dar noticias ou comentarios nacionais, e había que cinguirse á actualidade local, o que viña significar que o único que podíamos criticar era a actividade do concello.
Hoxe, por sorte, en Lugo e nos lucenses repercute todo o que acontece a escala nacional – Se Galicia fose unha nación independente, sería outra cousa – e repercute de tal xeito que un xa non se atreve a contemplar o que acontece en Ceuta, agardando que Goberno goberne, por se lle queda algún folgo despois do descanso para manter a dignidade fronteiriza, provocar o respecto de Marrocos, e deixar de tomarnos o pelo aos lucenses españois facéndonos crer que vivimos en democracia, en Europa, con respecto exterior.
Isto é o que percibo a diario entre os lucenses, entre os amigos e os que non o son tanto. Todos os lucenses cos que falo, non é que consideren que estamos desgobernados, senón que están convencidos de que é o mesmo o que se pense ou o que se diga, que sufrimos un eclipse político total, que estamos nun “sálvese quen poida”.
Por acción ou por omisión, Ceuta é o primeiro no que os lucenses pensamos, o mesmo que o resto dos habitantes dun país no que antes se podía respirar aire puro.
Veño de pasar unha semana en Canarias, e todos os días miraba cara ao mar por se vía algún anuncio de invasión, pero quizais sexa demasiado cedo. Quen queira pistas, busque en internet o mas inefable soneto de Celso Emilio Ferreiro.
