“Eeeiii, noruegho!”, berraba en tempos un acérrimo seguidor do equipo de fútbol que representaba os intereses dun grupo de ribeiráns que, a falta dun local de seu, reuníanse en horas non propias para o traballo nunha xastrería situada fronte ao Nordeste, mítica cafetaría na que se compartían conversa, música e amizade coa alma deste local que durante anos rexentou Antonio, tristemente desaparecido.
Eran, aqueles, tempos de groria para Bello, Sampedro, Suco I e, posteriormente, Suco II, todos eles xogadores que deron o salto ao Celta, o Deportivo da Coruña, o Racing de Ferrol, o Barcelona, etc., quedando en Ribeira os sempiternos irmáns Abelleira, os tamén irmáns Bande (Sito e Manolo, ambos os dous excelentes porteiros), Juan José “O Pulga”, Fraga, Mito Mirás, Pepe de Evangelina e moitos outros que deron paso a Fran e José Ramón González (militantes após saír do seu natal Frións, en Ribeira, para xogaren primeiro no Fabril e posteriormente no Deportivo, club no que ambos os irmáns fixeron unha sensacional carreira deportiva, especialmente Fran.
Os dous acadaron co Deportivo a Copa do Rei en 1995 e a Liga no ano 2000.
Fran formou parte da selección nacional de fútbol e nunca esqueceu o seu comezo no vello campo de terra de Frións, onde xa non se escoitaba o berro do “Noruego”, así alcumado -penso- polo seu berro de guerra que ecoaba na histórica fonte na que, os xogadores do Ribeira e os que viñan de fóra, bebían e se lavaban. Os seareiros, sempre a pé, subiamos a costa ata Frións, esperanzados sempre nun bo resultado (que ás veces se producía).
Na actualidade o fútbol ten outros vieiros e lévanos a pensar no Mundial 2026, no que a de España é unha das seleccións que máis ten que dicir.
Oxalá!,
