Para o deportivismo, o domingo 24 foi un día longo, de calma tensa e emoción contida ata que o resultado final desatou a paixón dos seareiros que, en Zorrilla e na Coruña, reviviron aquelas tardes de grandes triunfos despois de que, en palabras do alcalde Tierno, once destros e avantaxados atletas, ben dirixidos, competisen con ardor e gañasen o partido.
Agora, A Coruña e afeccionados doutras localidades galegas seguen festexando o regreso do Depor a Primeira División. Socios, seguidores e toda a cidade conforman unha afección de fidelidade contrastada, tanto nas adversidades como nas grandes alegrías deportivas que seguen vivas na memoria colectiva.
Nunca institución ou persoa algunha fixo tanto como o Depor para dar a coñecer A Coruña no mundo; ninguén levou o seu nome con tanta dignidade e orgullo; ninguén contribuíu tanto a elevar a autoestima dos coruñeses. O Depor dinamizou a economía da cidade, achegou toneladas de alegría e alimentou durante anos unha ilusión colectiva difícil de igualar.
Neste maio florido, o Depor está de volta. A solvencia económica supónselle e, por tanto, regresa con posibilidades de confeccionar un equipo competitivo -iso pide o mítico Mauro Silva- para ofrecer de novo triunfos soados e tardes de gloria que contribúan a levantar o ánimo dunha cidade que non está sobrada de estímulos.
Co ascenso volven tamén os encontros entre Depor e Celta, “o noso derby”, que, seguro, desenvolveranse baixo o xogo limpo de afeccións históricas. Como ocorría hai anos, cando o fútbol tiña máis de divertimento dominical que de paixón interesada. Os vellos afeccionados lembrarán a pancarta que unha peña deportivista despregou en Balaídos: “A Coruña, capital de provincia, saúda ao pobo de Vigo, provincia de Pontevedra” que tivo resposta no partido de volta en Riazor, cando unha peña celtista mostrou outra que dicía: “O Porto de Vigo saúda ao embarcadoiro da Coruña”. Con esta fina ironía vivían entón a rivalidade deportiva dúas afeccións con soleira.
A celebración quedaría incompleta sen o recordo a Arsenio e Lendoiro, os pais do Depor da era moderna. Con Arsenio, o equipo cegou nos terreos de xogo ata conquistar un lugar privilexiado na elite do fútbol. Lendoiro chegou á presidencia “reclamado” polos socios en 1988, salvou da desaparición a un club á deriva e despois confeccionou un equipo de ilusión que brillou en España e Europa. Sen eles, que seguro están presentes na memoria do deportivismo, non se entendería a historia do Depor.
Circula pola Rede unha imaxe da Torre de Hércules, icona da Coruña, envolvida na bandeira do Depor con afeccionados ao fondo e esta lenda: “Unha cidade, un sentimento”. Tres realidades entrañablemente unidas, case metafisicamente identificadas.
