“Prestamistas e usureiros” – José Manuel Pena

21 Abril 2026

Aproveitarse da boa fe das persoas que o están pasando mal e que non poden acudir a unha entidade financeira en busca de financiamento, poñendo como garantía a vivenda habitual é algo inhumano. Pois si, hai moitos personajillos usureiros, considerados como “prestamistas profesionais”, que se dedican a desposuír das súas vivendas habituais (xa pagas, libres de cargas ou procedentes de herdanzas) a un número importante de familias humildes do noso país, mediante adxudicación ou poxa xudiciais por falta de pagamentos dos préstamos persoais concedidos, en condicións abusivas.

O peor de todo non é unicamente a mala praxe destes personaxes, senón que sexa co beneplácito dalgúns notarios públicos que se prestan a rexistrar escrituras que vulneran a legalidade vixente. Sen esquecernos tampouco de que algúns tribunais de xustiza, principalmente algúns de primeira instancia, aínda lles dan a razón a estes “prestamistas usureiros”, a pesar do risco de que os prestatarios poidan perder as súas vivendas habituais.

Isto de gañarse o pan coa suor da túa fronte xa non está moi de moda, si en cambio coa suor do de en fronte. Para algúns, cada vez máis, o importante é estafar, especular e ser delincuente de luva branca sen importar, en absoluto, as consecuencias nin o dano que se lles ocasiona ás persoas e familias humildes.

Outros artigos

“Noia sí, Lugo no” – Carlos Moledo

Hay una vieja trampa del poder que consiste en creer que las herramientas de la política pertenecen a quienes las inventan. Que el garrote es legítimo en tus manos y criminal en las del adversario. Que la ley vale cuando te protege y es injusta cuando te golpea. La...

+

“El alma, un sentimiento” – Manuel Domínguez

El ser más débil del universo, se considera el rey del Mambo. El hombre proa histórico se considera el dueño del universo, se considera inmortal a través del alma, se considera todo en el todo siendo nada, el mas devil. Los peces no necesitan al hombre para vivir,...

+

Publicidade

PEL
PEL

Revista en papel

Opinión

“Fillos da máquina”. Luís Celeiro

“Fillos da máquina”. Luís Celeiro

Era tan grande que non se vía. Ocupaba a sombra toda e, ao mirala, era de noite seguido. Non se víanada. Pero, aquel amigo tiña consigo unha teima teimuda, pensaba na ciencia, miraba para astradicións e os costumes, sacaba o bico pola galería de madeira e, ao chegar a...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.