Iniciamos hoxe en “obarbanza.gal” a publicación dos escritos de apoio á “Homenaxe a Quico Dominguez”. Co inicio do novo ano púxose en marcha en Ribeira unha iniciativa para recoñecer, lembrar e homenaxear a figura do enxeñeiro industrial, investigador e intelectual galeguista Francisco (Quico) Domínguez, veciño do Pombal (Santa Uxía) recentemente falecido. A proposta, que xa conta con múltiples apoios de entidades culturais e colectivos locais, foi impulsada por Xosé Manuel e Pura Gago Domínguez, sobriños de Quico Domínguez, xunto con Andrés Fariña Cadenas, amigo persoal de Quico, e por Santos Oujo Bello (presidente fundador do Ateneo Valle-Inclán, con sede en Ribeira).
Este primeiro texto é do teólogo, Andrés Torres Queiruga. En sucesivos días seguiremos a recoller a doutras persoas que apoian a iniciativa para a que aínda se pode unir o que o desexe chamando o número 611 75 15 20 (Xosé Manuel Gago Domínguez).
“Homenaxe a Quico Dominguez, por Andrés Torres Queiruga”
“Tardei en coñecer a Quico. El viña dos seus estudos en Bilbao e eu dos meus en Comillas e Roma. Pero en canto nos encontramos, sentimos a irmandade de intereses e ideais. Aguiño e Ribeira uníronnos pola base, con esa familiaridade que dá a paisanaxe. E despois, case que de inmediato, veu o común interese por Galicia. Descuberta, dalgún modo, desde fóra, convertéusenos aos dous en meta moi decisiva da dedicación e do traballo. Tamén, na vivencia dun cristianismo actualizado e comprometido polo avance da nosa terra na conciencia e na colaboración, dentro das novas posibilidades que entón se abrían para o futuro común.
E fun coñecendo, cada vez con máis admiración, a súa xenerosidade, a súa capacidade de comuñón e amizade. Por el souben moitas cousas, grazas aos seus contactos cos galeguistas de Vigo, aos que quería e admiraba e dos que aprendeu moito, tanto da nosa historia como do moito que se podía e se debía facer para seguir adiante, en tempos de futuro de espertar ás novas posibilidades.
A súa preocupación social e política estivo sempre intimamente unida á cultural. E dentro desta, á relixiosa. Entregouse con xenerosidade no compromiso práctico, colaborando e animando a acción de Cáritas. E foi un puntal no cultivo da nacente literatura relixiosa. En SEPT foi promotor incansable na tradución dos textos litúrxicos e na edición de libros relixiosos que puxesen a nosa teoloxía en contacto coa que de facía no mundo, despois da renovación do Vaticano II.
Cristián de fe firme e comprometida, sempre en contacto cos que sen comulgar na fe, contribuían ao avance de nosa comunidade. Respectou sempre a todos e foi respectado por eles. Falar de Quico ou de Francisco Domínguez era sempre un punto de encontro para a colaboración desinteresada e para o entusiasmo sempre cargado de esperanza. Falar con Quico foi sempre para min, estímulo e exemplo. E mesmo, fonte de información de como estaban os problemas e por onde ían as iniciativas que creaban futuro.
Falo de min, pero podía falar doutras persoas que sempre concordaban no aprecio e na seguridade de que nunca fallaría nos compromisos que ía asumindo. E asumiunos, xeneroso, ata o último momento, cando podería descansar ou dedicarse máis a coidar os seus intereses e incluso a súa saúde.
Ribeira sempre estivo ao fondo, coma un referente entrañable. E todos coñecían que alí tiña as súas raíces, con Maribel sempre acompañando, facilitando e colaborando cando era preciso. Nas visitas a Aguiño, nos tempos de Paco, o párroco fundador, os encontros eran sempre frescos e ilusionados. Compartían —compartiamos— o interese pola unidade e a colaboración.
Que agora se lle dedique un espazo público no barrio do Pombal, de nome fermoso e cargado de tradición, é un honor para el e un xesto agradecido que nos honra a todos. O noso Concello común sairá engrandecido.”
Andrés Torres Queiruga
