Estes últimos días as visitas ao hospital foron frecuentes para acompañar a un bo amigo que se atopa vivindo uns difíciles momentos polo seu delicado estado de saúde. Esta circunstancia abriume un pouco máis os ollos á realidade do sufrimento, a dor, a tensión, a ansiedade e a enfermidade de demasiadas persoas.
Vivir, en segunda persoa, a evolución de enfermidades terminais, provocadas por tumores convertidos en metástases, permitiume filosofar e pensar sobre a fraxilidade e a limitación do ser humano.
Hai que recoñecer o labor deses facultativos, enfermeiras, auxiliares de enfermería, celadores, limpadoras e todo o persoal sanitario de calquera centro hospitalario que se implican en axudar ás persoas ás que xa non poden curar pero si aliviar, non deixándoas nunca abandonadas, aínda que pareza que non se pode facer nada por elas. Lembrar que ninguén está libre de pasar por estas circunstancias.
Moito destes sanitarios saben que teñen a obriga de ofrecer unha saída ao sufrimento que rebaixa a vida do paciente a niveis intolerables e que, nalgúns casos, leva a morrer sen dignidade. Por outra banda hai algúns casos contrarios e así recordo que, hai uns días, chamando a emerxencias sanitarias (061) para a atención dun enfermo terminal, atópome cunha doutora que me recomenda “mellor que se quede na casa para esperar a morte”. Ufff, por favor, unha persoa que non pode inxerir alimentos, nin sólidos nin líquidos, que ten fortes dores constantes…, por favor. Ao final requirimos a ambulancia para o seu traslado hospitalario para que se lle paliase a dor e se lle deran alimentos de maneira parenteral.
Seguro que ao meu amigo lle chegará a morte, máis axiña que tarde, pero mentres tanto ten o dereito para vivir cunha mínima calidade de vida e non seguir padecendo tanta dor porque, actualmente, hai terapias e medios suficientes para palialo.
