No artigo anterior remataba cun “continuará” porque necesitaba seguir falando algo máis da obra Fóra de xogo de José Luís Baños de Cos. Quería contar que reproduce uns diálogos intelixentes e sensibles entre as dúas nenas, nos que a relación entre as normas do xogo, a situación, os soños e os pensamentos abren a obra á reflexión ante a opresión da muller, a guerra, as prohibicións e a dor a que se somete a parte máis débil da
sociedade nos lugares máis duros do mundo. Ese sector sempre perdedor que, a pesar de todo, busca a ocasión de sorrir e divertirse, conformándose con alegrías momentáneas e alimentando a resiliencia.
Tamén tería que dicir algo do autor, un andaluz residente en Galicia que escribe para adultos e rapazada, especialmente teatro. Conta cos premios Roberto Vidal Bolaño para mocidade en dúas ocasión.
Cando o mundo é azul de Óscar Reboiras acadou o premio na VII convocatoria. Aparece ilustrado por Carolina Nickelle Lois.
Unha historia de semellanza sinxela ata o punto de traballar co mínimo de recursos, de limitala na mesma forma na que o neno protagonista só utiliza a cor azul. O núcleo familiar é monoparental e non se fala de máis familia agás ese avó que aparece cando el ten oito anos. Só lle coñecemos a un amigo e non se citan compañeiros ou amizades da nai nin do avó tampouco. O pai é un silencio, algo do que non se fala porque semella non ser necesario.
Trátase dun relato con varias lecturas, no que non é evidente a historia, que en ningún momento se nos explica, simplemente déixase que avance a narración con novos sucesos que achegan información ao paso. Recolle a diversidade, nas características de Nuno (con síndrome do espectro autista), no amigo que vai en cadeira de rodas ou no tipo de familia. O neno ten tan asimilada a súa situación que lle di ao avó: “Non es raro. Es especial, coma min”.
Hai unha poesía interna, nas conversas, na maneira de entender a realidade, nese azul co que pinta todos os debuxos (o azul do ceo e do mar), no misterio dese astrolabio que é o único agasallo que o avó lle pode facer, nas ensinanzas do avó (como só se ven as luces do ceo cando non as hai na terra).
O autor é do Barbanza (Rianxo) e non conta con obra anterior para rapazada, constituíndo esta novela a súa incursión neste campo.
O premio segue en pé, está aberto a novas convocatorias que nos van achegar outras voces e outros mundos que engaiolarán ao lectorado.
