“Toda una vida” – José Manuel Pena

09 Maio 2025

La dejó su novio cuando, con 18 años, se quedó embarazada. Más trabajo y mayor responsabilidad, a lo que ya estaba acostumbrada desde los 10 años. No se olvida de que, estando en el vientre de su madre, su padre se marchó a Cuba y nunca más regresó. Su existencia no fue color de rosas. Ahora, que ya no espera nada más de la vida, convive con su nueva familia en una residencia de mayores.

Una sonrisa permanente recibe a todos los que se le acercan. Es consciente de que tantos avatares, sinsabores y lucha constante por la supervivencia y para sacar adelante a su familia no le van a impedir que modifique su rostro. Fueron muchos los años en que Amparo, junto a su marido, trabajaron unas tierras y habitaron una vivienda por la que pagaban una renta anual a sus dueños. De los frutos de la tierra también entregaban una parte importante a sus arrendadores.

Trabajar de sol a sol, incluido los domingos y festivos, solo le permitía poder limpiar y ordenar la casa por las noches. Gracias a que se fueron de la aldea, hacia la capital, pudo trabajar los últimos 10 años como empleada de hogar, lo que le permite ahora poder disfrutar de una pequeña pensión de jubilación. Ser mujer siempre fue difícil, mucho años por aquellos tiempos.

Eran tiempos difíciles. A pesar de todo pudo sacar adelante a sus dos hijos y disfrutar de sus cuatro nietos, una vez cada quince días. El trabajo y la distancia a la residencia de mayores no les permiten muchas más visitas. Actualmente se dedica a contagiar su alegría al resto de usuarios del centro. Se siente una privilegiada por haber vivido tan intensamente y con la salud suficiente para llegar a los 90 años.

JOSÉ MANUEL PENA

Outros artigos

“O sinal dos paxaros”. Luís Celeiro

Foi, dende a cidade onde vive e traballa, ao lugar onde permanece co teito enteiro a casa ondenacera, a mediados do século pasado. Alí, nunha das vigas de castiñeiro daquel enorme e baleirocurral, estaban as andoriñas facendo o niño. Ían e volvían enseguida con terra...

+

“Ser optimista, estar pesimista”. José Antonio Constenla

En español usamos dos verbos (ser y estar) para expresar lo que otraslenguas, como el inglés, concentran en uno solo (to be). No es una diferenciamenor ya que nos permite distinguir entre lo permanente y lo circunstancial,entre lo que somos y lo que simplemente nos...

+

Publicidade

PEL

Revista en papel

Opinión

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.