“Os pélets plásticos vanse co vento, máis volverán a Galicia co aire”

17 Xaneiro 2024

A manchea de pélets de plástico que a Xunta prognosticou que esta fin de semana invadiría as praias de Galicia non se cumpriu: o vento destes días desprazou esa marea plástica ou marea branca cara ao centro do Atlántico, afastándoa da comunidade galega.

Así o informa o grupo canario de investigación  OpenPLAS para o que a maior parte dos granulados seguen en océano aberto e non nas proximidades da costa galega. Os plásticos foron levados polas correntes mariñas ata Asturias e Cantabria en cantidades mínimas respecto das “traídas” á costa de Galicia. 

Nada se pode asegurar sobre as condicións nas que se atopan os sacos que seguen no Atlántico, mais semella que a maioría non chegaron á costa.

Os pélets volverán, pero en pequenas manchas nas vindeiras semanas e meses. Probablemente, di OpenPLAS, con maior incidencia nas Rías Baixas que noutros puntos do territorio costeiro de Galicia.

Máis sendo isto importante, non o é menos a pretensión de cambiar a lexislación europea  para o transporte deste material, obxectivo que centra actualmente -xunto coa decisión de seguir a recoller as boliñas de plástico que aínda están nas praias- a atención das organizacións medioambientalistas na vía de reconsiderar os pélets produtos perigosos e moi contamiñantes; modificar a normativa de transportes marítimos para que os pélets se transporten con maior seguridade e sexan manexados por profesionais especializados, e esixir responsabilidades, con multas ás empresas implicadas,  produtoras e de transportes; así como establecer un protocolo de actuación en caso de desastre medioambiental a nivel estatal para actuar axiña.

Son peticións dirixidas aos políticos, cos que os medioambientalistas tentan  reunirse, xunto cos representantes autonómicos e estatais, para acadar este cambio.

As bólas atopadas ata o de agora, teñen relación coa empresa polaca Bedeko Europe, produtora e distribuidora deste tipo de material, que fai recaer na navieira danesa Maerks a responsabilidade do vertido, se ben adxudica a propiedade dos sacos a una empresa india, como xa informara O Barbanza.

Un contedor de pélets pode levar no seu interior ata 25 toneladas, o que equivale a entre 800 e 1.000 sacos de pélets: máis de mil millóns destas bólas que, voluntarios e traballadores de empresas contratados ao efecto, seguen a recoller.

Como se lembrará o buque Toconao perdeu parte da súa carga o 8 de decembro á altura de Viana do Castelo (Portugal). Un destes colectores perdidos cargaba bolsas de granulados plásticos. En total, 1.050 sacos de pélets. Estes, polo seu reducido tamaño, non é doado recollelos unha vez que están esparexidos nos areais. Son considerados “esponxas tóxicas” que atraen toxinas químicas e outros contaminantes ás súas superficies. A limpeza -de non contribuír decisivamente o mar e o vento- pode levar meses, mesmo anos, porque non  se biodegradan, fragméntanse en nanopartìculas que poden chegar a ser inxeridas polo plancto (base de toda a cadea alimentaria mariña).

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...