A frase non é -que máis quixera!- da miña autoría. Pertence ao escritor monfortino Lois Diéguez, quen na contracuberta da súa obra “As voces amadas” (publicada o ano pasado) dí: “… eu non son así, eu non son un móbil nin máquina ningunha. Rebélate, pois, se tes vontade. Fala, sente”. Prosegue: “Daquela, esta é a túa salvación, a túa liberdade, mellor. Sinte todo o que os humanos podemos sufrir ou gozar por nós mesmos. Ser humanos.”
E, amigo lector, quixen sentir, sufrir por min mesmo, e o pensamento -que é libre ou vai por libre- conducíume ao que pode estar a sentir Pedro Sánchez, secretario xeral do PSOE e presidente do Goberno por maioría de votos no Congreso dos Deputados, de canto se dí pola súa decisión de se afastar cinco días dos actos previstos na súa axenda oficial para matinar sobre que facer após as acusacións contra a súa dona emanadas da dereita e ultradereita deste país certamente cainita.
E decidín rebelarme e berrarlles libremente aos que critican o uso que Sánchez da ao avión Falcon presidencial.
Carrallo, penséi: tanto criticar tal uso “desmedido” do Falcon.. e agora que non o usa, caladiños coma petos.
O mesmo pensei de Felipe González, Alfonso Guerra, Joaquín Leguina e outros socialistas que quecen agora ao sol que máis lles quenta, ao reler a Lois Diéguez: “Poderías imaxinar, espertando unha mañá, mudado nunha cascuda enorme ao xeito do mestre Kafka. Ou, se non, entrando no tempo noso, mañá mesmo, trocado nun xigantesco e escuro móbil apertado a ti na cama estreita, afogándote mesmo, asfixiándote, anguriándote, nunca facéndote feliz”.
Por que González, Guerra, Leguina e compaña se, de feito ahí os están coma mestres Kafka, pero que non van na percura de enormes cascudas rebosantes de anguria existencial cara a metáfora e o surrealismo. Non, o deles foi un irse para se quedaren na simboloxía e a psicoloxía humana. Seres consecuencia da metamorfose, atrapados na contradición entre o que foron e representaron ser e o que son.
Qué pensarán do feito por Sánchez, do provocado por unha política partidista podre que non distingue entre atmosfera opresiva e non ser porque non quere?.
O luns saberemos deles, seguro. Rematará a alienación e revivirán a resistencia e a resiliencia para remover o que queda de perturbador nunha política que non está pensada para sentimentos contrarios á ética, mais cheos de épicas alleas narradas por pantasmas que van da man polos camiños en santa compaña.
Valerá a pena?.
…
