Revolución permanente”. Luís Celeiro

21 Decembro 2023

Roubáronlle canto tiña, unha forcada con mango lixeiro, a gasolina da motoserra, a cabezada da besta e un ordenador portátil de marca descoñecida, pero funcionando perfectamente. Proba de que o ordenador, por vello que fose, estaba en activo é a mensaxe
que chegou pouco despois de comer ao teléfono do amo: Boas tardes, meu home!
Sega vostede tranquilo que todo está ben, en orde, en perfecto estado de revista. Estou escribindo co seu ordenador e quero desexarlle a vostede e á familia unhas felices festas e un venturoso aninovo. Esta carta, como non pode ser doutra maneira, vai polo correo ordinario, por onde ían e chegan as postais e os amores daquela noiva bonita ou da avoa da casa, da irmán Felisa e da prima Luísa. Esta prima era como a herba das verbenáceas que leva o seu nome, con recendo a limón de codia amarga.
Moitas grazas pola listaxe de correos electrónicos que vostede tiña e segue aquí, no escritorio, disposta para quen precise dela. Se algo quere, chame ou responda ao correo, que, como ben sabe, é o seu, aínda que probablemente non se lembre da clave. Se a sabe dígao, para cambiala de inmediato. Antes era a chave do baúl, daquela arca preparada para esconder o chocolate, o viño doce, as galletas saborosas e, cando era día de feira, o pantrigo.
Con isto das novas tecnoloxías, todo ten que ser decontado e sen demora. Vostede que pensa? Cada quen que pense o que queira, que diga o que lle parece, que fale, que escoite e que tamén cale. Seguramente, a forma máis expresiva para a comunicación sexa o silencio.
O extraordinario e magnífico escritor porteño, Jorge Luis Borges dicíao moi claro, “non fales ata que podas mellorar o silencio”.
Non escribas ata que teñas algo de que escribir, algo que contar e algo para discutir, ata que saibas que alguén, unha ou dúas persoas polo menos, pode seguir con atención o que dis, que será o que pensas e no que cres. Diso, do que cres tamén podes gardar silencio. Grazas amigas e amigos lectores por ler os sentires da Tía Manuela, por estar aí defendendo co voso interese estes parlamentos, moitas veces aldeáns, escritos coa paixón de quen ve o mundo en revolución permanente, de quen defende o cambio, para que todo cambie e a sociedade progrese e avance sen retrocesos.

Outros artigos

“Un 28 de febreiro orfo para don Álvaro Cunqueiro”. Antón Luaces

O mércores, 28 de febreiro, van cumprirse 43 anos do pasamento en Vigo do xornalista, escritor e poeta Álvaro Patricio Cunqueiro Mora, un dos máis grandes autores da literatura galega e española do século pasado. Os seus restos fican no vello cimeterio mindoniense...

+

No son los ojos, son las miradas”. Manuel Dominguez

Pensamos, pensé, en la belleza de los ojos, hasta que un día cerca de casa, una pared me decía, ¡No, no son los ojos, son las miradas! Pensando en ello, cuánta razón, no son los ojos son las miradas, podemos ver en la película Los puentes de Madison, interpretada por...

+

“Celebrando a Rosalía de Castro”. Antía Pereira

“Celebrando a Rosalía e o seu día celebramos o que nos une, o que nos representa e o que nos move. Poucas figuras concitan ó seu redor a unanimidade que convoca Rosalía. E iso en boa medida porque ela soubo tocar as cordas, unha a unha, aínda que fose de distinto...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

El mar merece respeto, aun así reclama y admite audacias, quizás motivadas por el horizonte casi infinito. El ser humano, en la búsqueda de sí mismo, de completar inquietudes y afanes, de responder a su curiosidad, acepta con gusto el reto de los nuevos rumbos,...