Como cidadán teño exercido en moitas ocasións o que entendo como dereito inalienable do individuo á defensa pacífica do seu dereito á protesta e defensa dos dereitos humanos. Outro tanto teño feito na miña condición de xornalista e, como tal, admito que outros compañeiros non concorden coas miñas teimas. Mais non teño dúbida algunha á hora de amosar ese desacordo sempre desde a educación e a comprensión, partindo do feito de que non todos pensamos o mesmo ou nos expresamos desde a formulación dunha idea que non debe ser imposta, que é o que dimana da Lei Mordaza.
Esta Lei de Seguridade Cidadá xa ten unha vixencia de oito anos. Un tempo no que organizacións, activistas e xornalistas -como lembra Amnistía Internacional- “recibiron multas e sancións por exercer pacificamente o seu dereito á protesta e defender os dereitos humanos”.
Ao longo dese tempo houbo actuacións ilegais de axentes das forzas de seguridade que, afirma tamén Amnistía Internacional, “quedaron impunes”, manifestacións sancionadas, identificación e rexistros arbitrarios a manifestantes e un uso excesivo e desproporcionado da forza por parte da policía. Todo acubillado na Lei de Seguridade Cidadá ou Lei Mordaza que autoriza realizar cacheos á forza, e dicir, aínda que o afectado manifestara a súa vontade en contra
Os dereitos humanos non se tocan. É a resposta clara e contundente a toda esta formulación contraria a eses dereitos inherentes ao país que moitos -non todos, parece- queremos . Desexamos un país no que nada disto aconteza, onde o dereito á protesta estea garantido e no que os partidos políticos -goberne quen goberne- protexan o noso dereito a protestar pacificamente e se comprometan a reafirmar a Lei Mordaza.
Unha Lei da que España pode e debe prescindir. Ou non?.
