“Semblanza de Gonzalo” – Santiago Bueno

03 Xaneiro 2023

Ya no chirriarán más los goznes

de esos brazos gigantes,

de esas manos teñidas de pizarra

capaces de coser la vida con la piedra,

el alma con la fibra.

Tu trono está ahora en la tierra,

donde siempre,

bajo esas paredes

que se asoman al mar

y que serán recorridas por tus ojos

mientras las pupilas se pierden

en la serena ternura de tu patria.

Quedó tu alma enredada

en el trajín del huerto,

por mortaja el sol

y por música el viento,

el mar cantando el duelo con sus olas

mientras tu partías en tu dorna de hierro.

Sí, fuiste un soñador

de convicción altiva,

de precoz talento,

justo es que yazcas ahora

con el cráneo mullido

sobre el hogar del suelo.

Que triste esta la casa

sin tu pecho tremendo

que hacía el día cálido

con su vaivén sereno.

Cuanto te quise hermano,

cuantas veces me reflejé en tu rostro,

me fijé en tus manos,

me espabilé en tu voz.

Cuantas veces crecí con tu palabra,

aprendí de tu esencia,

me empapé de ti.

Ahora queda un vacío

dónde sólo pueden habitar tus obras,

allí, felices deambulan

por la memoria de los que te quisimos,

con sus velos negros

de hormigón y granito.

O escultor ribeirense Gonzalo Sarasquete faleceu o pasado 28 de decembro.

O seu cuñado e amigo Santiago Bueno adicoulle o poema que reproducimos máis arriba.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...