Son todos iguais, son corruptos, só buscan o seu propio interese e lucro persoal e a dos seus familiares ou amigos. Son algunhas das moitas expresións utilizadas por miles de cidadáns cando se refiren a a clase política en xeral. Non é nada novo a pesar de que mesmo xurdiron e xurdirán outras formacións políticas que pretenden loitar contra os privilexios dos servidores públicos e demostrar que hai outras maneiras de gobernar. Non podemos esquecernos que os políticos son un claro reflexo da propia sociedade.
Traballadores, empresarios, especuladores, evasores fiscais, investidores, pensionistas, estudantes e cidadáns en xeral, formamos parte da sociedade. Uns aplauden o sistema social e económico instaurado, coma se fose unha dogma de fe, e unha boa parte da mesma avoga por un cambio, cuxo motor sexa a propia base dunha pirámide desequilibrada, onde o poderoso ten cada vez máis influencia económica e social e ao humilde cústalle máis sobrevivir.
Non teriamos que crer en salvadores da patria nin que un presidente ou equipo de goberno poida cambiar certas cousas. A transformación ten que partir da propia sociedade civil a través dos movementos sociais e plataformas veciñais ao ser, nestes colectivos, onde se sofren ou gozan as consecuencias das medidas que adoptan os gobernantes. Unha gran parte da sociedade xa forma parte desa maioría silenciosa que asume, como algo normal e inevitable, situacións inxustas por temor ao poder político e económico que lles poden levar a formar parte da “caste dos parias da exclusión social”.
