Como cada catro anos, as confrarías de pescadores galegas celebran este sábado o seu primeiro día de eleccións para renovar os seus órganos reitores.
Será a terceira ocasión de convocatoria conxunta ou comicios unificados (anteriormente foron nos anos 2014 e 2018) e unha vez verificados os recontos de votos en cada pósito, procederáse á proclamación dos membros electos como vogais, vicepatrón e patrón maior de cada confraría. O seguinte paso será a elección dos presidentes provinciais das confrarías da Coruña, Lugo e Pontevedra. E o último paso conduce á elección do presidente da Federación Galega de Confrarías de Pescadores.
Moito lles queda por diante aos elixidos e moito será o que deberán lidar neste momento duro para o sector debido á práctica inexistenza de expectativas favorables que animen a emprender accións conducentes a unha situación millor para a pesca en Galicia, España e a Unión Europea.
A priori poden ser estas elección as que leven aos pósitos máis mulleres ca nunca para formaren parte das xuntas e con moitas opcións a se facer cargo dos postos de patroa ou vicepatroa das confrarías galegas. Lonxe quedan os tempos nos que a muller nen sequera tiña dereito a votar e, menos aínda, a ser elixida. Non hai tantos anos que en confrarías galegas e doutras comunidades autónomas, tampouco se lles permitía formar parte dos pósitos como socias destes. A vida da muller do mar como traballadora quedaba reducida ás tarefas de limpeza das embarcacións menores. A venda do peixe nos mercados e prazas era única “cousa” cousa das mulleres. O home só pescaba ou mariscaba dende unha embarcación. Noln así a muller, que tiña reservado o seu papel no sector como mariscadora a pé, redeira (atadora), conserveira e nos traballos de oreo do bacallao. Nen sequera tiñan posto de traballo nas tarefas de secado do polbo ou o congro. Todo era no mar cousa de homes.
Foi, a da muller mariñeira ou mariscadora, unha longa loita contra a incomprensión e o negativo que resultaba para o home velas a bordo. Entre elixir a unha muller ou a un crego no barco, a papeleta resultaba difícil. Sen embargo ols homes facíanse línguas sobre como a muller traballaba a bordo de buques de pesca na URSS e en países europeos. Pero España sempre foi, neste senso, diferente.
Agora, en pé de igualdade, con voz e voto, han lidar as mulleres nos pósitos para acadar posicións en desputa cos homes; pero é evidente que aínda que teñen razóns sobradas para querer acceder a aqueles postos que ata o de agora estaban reservados aos homes, non atopan facilidades para o facer. Han gañalo demostrando que ser patroa maior dun pósito non é cuestión de feminidade, senon de valía. Os homes no teñen tanto que demostrar. É dabondo contar cun grupo importante de apoios.
Hoxendía a muller ten sobradas razóns para acceder a eses postos aos que os homes non renuncian de bo grao.
Sorte, e que gañen os que o merezan.
