“Rei no exilio” – Manuel Domínguez

Juan Carlos I naceu no exilio, o seu último alento será no exilio?

Nado no exilio, Roma, Italia, no exilio morreu o seu avó, rei de España, o seu pai viviu toda a súa vida, no exilio, excepto uns anos finais, cando o seu fillo, foi nomeado rei de España.

O exilio é unha palabra que en España doe, foron moitos os españois que para salvar a súa vida víronse obrigados ao exilio, logo temos aos emigrantes un exilio económico, involuntario forzado por buscar unha terra que lles permita manter a familia con dignidade.

E en liñas xerais, vivos ou mortos, o ultimo desexo descansar na terra onde naceron.

Juan Carlos I, camiña aos 85 anos, o seu pai puxo residencia en Portugal, el reside a 7.500 quilómetros da súa casa.

Xa a día de hoxe, non hai vergoña no Goberno, na Casa Real, no pobo español, para tolerar semellante ignominia.

A cobiza é un síntoma da incompetencia, é a miña opinión.

“O corazón ten razóns que a razón non entende”. Non falo eu de razóns do corazón, senón razóns, políticas, diplomáticas, razóns de estado, si de estado, é unha vergoña para o Estado español manter ao seu rei emérito no exilio, exilio involuntario foi forzado baixo ameaza ao exilio, exilio para garantir a supervivencia da monarquía.

Crese o novo rei, que se pode fiar da palabra destes filibusteiros, que rompen o protocolo da maneira mais vulgar, crese a este barbilampiños, non sabe que non descansarán ata conseguir o obxectivo, quítate ti que me poño eu.

Canto antes, e iso non limpará a ofensa xa vivida, como pobo, canto antes o emérito debe regresar a casa, onte mellor que hoxe, ou hoxe mellor que mañá.

CAMINANTE NO HAY CAMINO

Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
Caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.
Al andar se hace el camino,
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.
Caminante no hay camino