“A xanela indiscreta” – José Manuel Pena

Tendo o privilexio de poder mirar pola xanela e ver, en fronte, unha gran urbanización de vivendas podo comprobar como tras o cristal cada familia vive as súas propias ansiedades, ilusións e circunstancias que lle depara a existencia. Observo, con tristeza, que nalgúns fogares os seus membros decrecen por culpa da emigración forzada cara a outras comunidades ou países en busca dun posto de traballo xa que no noso país é moi difícil, para calquera mozo, atopar un emprego digno.

Chama a atención que en cada vivenda hai algunha mascota, un can, un gato, un paxaro ou outro animal exótico. A maioría das persoas maiores entretéñense alimentando, xogando, paseando e coidándoos, mentres o resto dos membros da unidade familiar pensan nas súas cousas. Sen dúbida son bos compañeiros de fatigas e de confidencias ante o actual individualismo social, onde é máis fácil contactar con calquera persoa a través das redes sociais que saudar ou entrar en conversación con algún veciño da urbanización.

Grazas á xanela indiscreta observo como algúns días, principalmente cando a familia se reúne ao redor da mesa do comedor, os berros e algún que outro insulto se deixan ouvir como proba evidente de que a convivencia nunca é fácil. A tranquilidade volve á rutina cando cada membro da familia refúxiase nun habitáculo diferente da casa. A maioría enfróntanse coa caixa parva, outros ao aparello de música e o computador e os menos se mergullan na aventura do saber, coa apaixonante lectura dun bo libro.