“Un túnel na Garita da imprevisión”. Antón Luaces

Son un deses milleiros de rapaces que, durante moitos anos, tiveron no espazo comprendido entre os piñeiros dos Túneles e os da Garita, no concello de Ribeira, o patio de armas (léase xogos) no que -sen máis armas que unhas espadas de madeira feitas “á xanca”, que dicía meu amigo Patiño- exercíamos de mosqueteiros, cabaleiros, cruzados, etc., en función da trama da película que nos cines de Moraña ou o Filipino protagonizaran actores sempre moi coñecidos.

Non coñezo persoalmente a Andrés Fariña, autor do artigo “SOS polo bosque dos Túneles e a Garita”, a quen imaxino imbuido das mesmas regras cabaleirescas ca nós mantiñamos cando, nos rochedos dos Túnele ou A Garita, empregabamos aquelas espadas que viamos no cine e nos “tebeos” (comics) do Capitán Trueno, El Jabato,  El Guerrero del Antifaz, etc., e que nós copiabamos tentando darlles a mesma forma e forza que aqueloutras tiñan.

Os cotelos dos dedos paraban todo o que as espadas de madeira non aguantaban durante as pelexas máis ou menos serias, máis ou menos ficticias que protagonizabamos naquelas inmensidades pétreas con cheiros de vellas mexadas e outras cuestións maiores, ao tempo que nos chegaban os recendos maxestosos e ríspetos dos pìñeiros (centenarios, sí, como afirma no seu artigo Andrés Fariña, a quen supoño neto ou fillo doutro Andrés Fariña que fora amigo de meu pai) que zumegaban resina a mancheas esparexida polo amplo val ao parecer agora diminuido por mor das condicións climatolóxicas e os afáns economicistas dos propietarios (están no seu dereito) que non sempre encaixan nas ideas conservacionistas dos que pensan (e tamén están no seu dereito) que prantar un pino e asinar un compromiso social de por vida para consérvalo.

Tanto Os Túneles como A Garita eran rochas que, unhas sobre das outras, formaban pasadizos que os “espadachíns” usabamos para nos desprazar dun a outro lado e así solprender polas costas aos teóricos enemigos. Na parte superior daquelas enormes pedras había unha especie de “depósitos” creados pola auga durante séculos que, para os crentes, eran as marcas das pisadas do cabalo de Santiago.

Os fieitos abundaban. Non tanto os toxos. Pero o piñeiral estaba limpo e, malia o acúmulo no chan de piñas ou carozas desprendidas dos piñeiros, non gardo memoria de que, naquel tempo, se producira alí un só incendio forestal.  Sí os había de cando en veces na Curota. Pero este é outro cantar.