“Donos do noso destino” – Manuel Domínguez

Es dono do teu destino ou escravo del?
O destino é como unha leira esquecida, está aí esperando o arado do labrador para sementala.
Lembras o primeiro bico roubado? Ben, non lle chames roubado cando che abriron portas e xanelas.
Es tan vago que prefires delegar a túa responsabilidade, nun futuro incerto.
Todo ser humano nace libre, só que uns prefiren a seguridade que dá a protección dun dono, hai escravos que dan a vida polos seus donos, outros militan nas tropas de Espartaco.
O xílgaro coñece que na gaiola ten comida e auga, e no inverno non pasaría frío, pero ábrelle a porta e escoitase a voz da liberdade.
Crer no destino ten a vantaxe de que che libera de responsabilidade, ti non es responsable do que suceda, é o destino ou un descoñecido deus o responsable.
Podes admirar a quen manexa o destino sendo este un negreiro? Con que atribucións, con que autoridade atribúes calidades ao descoñecido?
A terra esquecida, sementada florece, podes cambiar a canle dos ríos, hai vontade de construír, ou como dicía o outro, estou a matar o tempo, sen saber o pobre ignorante que é o tempo quen nos mata a nós.
Ser disciplinado, esa a chave do mañá que ti desexas.
Hai unha fermosa palabra que a xente só coñece superficialmente, a palabra Liberdade, moi pouquiña xente sabe que a palabra liberdade é unha palabra embarazada, e o nonato ten un nome.

Responsabilidade.