“Non te deixes enganar” – Manuel Domínguez

Non te deixes enganar, podes romper unha relación familiar.
Á marxe da boa ou mala fe.
Unha cousa é o que queres dicir, outra o que dis, outra o que recibe o receptor e outra o que este di.
Así pois, coidado cos contos.
A linguaxe é moi persoal, é propia de cada un, cada un de nós, todos temos unha linguaxe propia, é como o traxe que vestimos, témolo a medida.
Estou case seguro que os meus habituais amigas e lectores poderían diferenciar un texto meu dun alleo.
Dixéronme que lle chamaches corrupto ao xuíz, dixeches “ese xuíz é o corrupto”. Non! Falso de toda falsidade, dixen “ese, Xuíz, é o corrupto”, é dicir, sinaleille ao xuíz quen era o corrupto, aínda sendo as mesmas palabras cambia o sentido.
Imos perder, pouco resolveuse
Imos perder pouco, resolveuse.
Non queremos lelo.
Non, queremos lelo.
Non teña compaixón!
Non!, teña compaixón
Hai persoas que cada día amplían a linguaxe, outros permanecen inamovibles toda a vida.
Hai que ter coidado, moito coidado cos sofistas ou autodenominados sofistas.
Ao sofismo coñéceselle como falacia de argumento ou razoamento falso, formulado co obxectivo de enganar ao adversario.
Por exemplo: Todos os homes son mortais / o gato é mortal / os homes son gatos.
É por todo iso, que non hai nada mellor que ter pensamento propio, e non ser escravo dos oropeis dos filósofos baleiros.
Chove, non é día de pasear, pero estou feliz, o campo reclamábao con urxencia, a falta de auga era a ruína de moitos campesiños, e a falta do produto, xerará carestía, aumento de prezo pola escaseza. Fago miña a alegría do campo.
“Trata á persoa tal como é, e seguirá sendo o que é; trátao como pode e debe ser, e converterase no que pode e debe ser”.