“Florencio Delgado Gurriarán, letras dende o exilio” – Alberto Barciela

09 Maio 2022

A palabra chega co refluxo da marea, coa alta, con maio, coas Letras Galegas. Un barco procedente de México recala en Córgomo, nas terras de Vilamartín, alá por Valdeorras, para percorrer de novo o que son versos de Bebedeira. Segundo Ricardo Gurriarán: “Flora, cromática da paisaxe, castiñeiros, vento, noite, amoríos, cepeiras, lúa, paxaros, moceo, viño, cores estacionais… en conversa permanente, ligados cun ritmo e unha rima especial, cheos dunha paixón embriagadora, coma o seu título, de musicalidade achandadora, fondamente sensual, difícil de catalogar dentro dos tradicionais codificadores ismos da vangarda poética”.

A terra chama o home, rescata ao poeta. A nave do esquecemento convértese en memoria ateigada de arrecendo de vocación política, de compromiso, esencialmente galeguista, de nostalxias pero tamén das distancias forzadas, de evocación necesaria. Florencio Delgado Gurriarán está entre nós para percorrer de novo a Galicia Infinda, editada por Galaxia nunha primeira recalada no país, alá por 1963, esa Galicia que nas súas verbas “é mais que toda a terra”.

Florencio Delgado Gurriarán, o poeta homenaxeado este ano nas Letras Galegas

Os seus versos ben os coñeceron e loaron Calero, Otero Pedrayo, Xohán L. Ramos e Antón Vilar Ponte. Agora, son xa de todos. Esa é unha función esencial do que se celebra, as Letras; ese é un compromiso de restitución, un labor cultural impagable.

Espreguízase o vello castiñeiro,/ vello petrucio, pai de cen anadas. / Ao quentor das luminosas labaradas /volve agromar, nun pulo brincadeiro. Non é para menos, é primavera, outra maáis das mil, dun renacemento, dun retomar os fíos da memoria, de tecer un novo modelo, e de celebrar a palabra libre e agarimosa.

A Real Academia Galega valorou a orixinalidade da produción poética de Florencio, que comeza coa edición de Bebedeira, no 1934, e que se desenvolve con distintos rexistros ata case o final da súa vida: Galicia infinda (1963), Cantarenas (1981), O soño do guieiro (1986); aí están os valores das orixes xeográficas do autor, segundo o Presidente da Real Academia Galega, Víctor Freixanes, están “nas paisaxes, nos costumes, nos tipos humanos, mais non renuncia a outros rexistros, en parte, froito das circunstancias vividas: poesía política, denuncia e crítica social…”. Dinos tamén nas páxinas da RAG que está o falar de Valdeorras, a súa expresividade e a súa música, o pulo da súas xentes, e está o México galego, traballos “a prol dos dereitos e a identidade política de Galicia, nos que recoñecemos figuras como Carlos Velo, Luis Soto, Alexandre Finisterre, Francisco Comesaña, Luisa Viqueira, Caridad Mateos, Elixio Rodríguez, Yolanda López, Arturo Souto, Ramiro Illa Couto, Marcial Fernández, Ramón Cabanillas Álvarez (fillo do poeta Ramón Cabanillas), Xesús Bal y Gay, Carlos Tomé, Roxelio Rodríguez de Bretaña, os irmáns Ánxel e Demetrio Bilbatúa…, empresarios, escritores, xornalistas, cineastas, editores, activistas políticos, músicos…”. Canto queda por tecer, por coñecer, por reivindicar, por esclarecer.

Rosario Álvarez, presidenta del Consello da Cultura Galega deixou dito de Florencio que «foi o poeta da paisaxe”, quizais a súa xeografía intelectual foi universal polas súas fondas raíces galegas, por ese modo de ver, vivir e entender o mundo desde unha distancia territorial e unha proximidade emocional, comprometidas.

O mar amainou. Mellores tempos son chegados.

Outros artigos

“Rodar e rodar”. Carlos Moledo

Recordarán los lectores que hace apenas quince días Galicia estaba inmersa en unacaloradísimo debate socio-político planteado por múltiples formaciones políticas, algunas yacasi extintas a día de hoy, al menos hasta dentro de cuatro años. Dichos partidos políticos,...

+

“La Luna y yo”. Manuel Dominguez

Antes de ser Luna para los romanos, era Selene para los antiguos griegos, sea Luna o sea Selene, siempre le tuve admiración, respeto, aprecio, la valore y la valoro en lo suyo que es mucho, No solo canto de poetas, de enamorados, que también. Desde la terraza veo...

+

“Rueda, en el punto cero de su Gobierno”. Juan Salgado

Los cuarenta diputados conseguidos por Alfonso Rueda el 18-f se sitúan en el justo medio de lahorquilla que, desde Fraga en 1981 hasta hoy, ha marcado el devenir electoral gallego en unoscomicios autonómicos. Desde la punta más alta en los 43 escaños obtenidos por...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Los exégetas de fuera”. José Castro López

“Los exégetas de fuera”. José Castro López

Andan muchos exégetas interpretando lo que pasó en Galicia en las elecciones del 18-Fy no reparan en las explicaciones más sencillas que suelen dar las mejores claves parainterpretar los resultados.Así, la mayoría absoluta del PP no fue debida a que sus votantes se...