Claro que Cantinflas o bordaba. Era capaz de converter en arte calquera cousa que fixese. Pero hai moito imitador de Cantinflas solto que, actuando por enriba da súa capacidade, o que fai, ademais de carecer de graza, adoita ser chafalleiro. Cando un político pretenda emular a Cantinflas, debería pensalo moito e non esquecer que a arte non debe confundirse co bodrio, se non quere rozar o ridículo. E aquí comeza o espectáculo.
Señoras e señores pasen e vexan a remodelación estética que acaban de facer na explanada do porto en Palmeira! Observen o ensarillado labirinto e xulguen vostedes mesmos! Se son capaces de entender o deseño de bolardos e masas pétreas, é que son incapaces de rirse con Cantinflas e iso, deberían de facerllo mirar; porque é posible que perdesen o sentido do gusto, da estética e da arte mesmo.
Cantinflas, na súa maxistral interpretación de Por mis pistolas, naquela memorable secuencia do paso entre México e USA, montado no seu cabalo e arrastrando o seu burro, consegue que o funcionario de fronteiras lle permita a entrada como turista. Iso si; facendo constar que o equino e o jumento eran “familiares acompañantes”.
Por iso, estaría ben que do mesmo xeito que fixo o probo funcionario de fronteiras, Portos de Galicia e o Concello nos aclarasen cal é a responsabilidade que cada un tivo no dislate remodelador da chaira do porto en Palmeira. Isto é: aclarar quen é o jumento e quen o xamelgo da anárquica conxunción de bloques pétreos e bolardos que de súpeto apareceron.
Saben?, é lamentable que as cousas se sigan facendo así, á brava, Por mis pistolas, sen información pública previa, actuando ás costas da opinión deste inculto e fronteirizo pobo de Palmeira que, desde o pasado luns, está a preguntarse:
É isto o que nos venderon como o gran deseño de Chipperfield para a mellora do acceso portuario?
Os veciños queremos crer que non. E inclinámonos a pensar que os responsables lle deberon encargar o bodrio a Pepe Gotera e Otilio (con perdón do gran Ibáñez). Naturalmente, de ser certo que a obra se debe a eses xenios de chapuzas a domicilio, quedamos máis contentos co consolo de pensar que o inescrutable labirinto portuario é unha broma. E de paso, faranos lembrar a Cantinflas que neste caso diría: Ai Palmeira, nomás no me la destrosen!
