“Todos os Santos”. Manuel Dominguez III

Algunhas veces.

Algunhas veces cando visito o cemiterio, paso toda a mañá ou tarde.

Comezo por orde, primeira fila dereita e así continuo, vou lembrando vellos momentos, párame e rebobino, vivo recordos compartidos, hoxe non me sae da memoria familia miña cuxas boas nais perderon aos seus fillos ou fillas.

Non me sae da cabeza, non entendo como lle poden pasar cousas malas a xente tan boa, que crueldade levar a súa filla ou os seus fillos, plural no mellor da vida Canta dor!

Hai moitos anos, pregunte, porque esta persoa, familia, sempre esta tan seria nunca sorrí, a resposta foi , desde que perdeu ao fillo, uns 23 anos, falo de memoria, eu era moi neno, talvez a primeira morte que vivín, non a segunda a primeira tería uns 5 anos, aínda a recordo e recordo ás monjitas de clausura, coidábana, a María, unha delas eran dúas, a recordo era unha beleza, fixéseme unhas ás de xornal e eu voaba.

Cando me paro #ante a fría placa de mármore vexo a súa foto, e recordo aqueles momentos pasados, amigas da primeira mocidade, rebobino na memoria do tempo e podo dicir non falo do pasado falo de hoxe, teño os recordos tan frescos.

Ás veces de impotencia, frustración, deixo no chan algunha lagrima esquecida, toca pasar polos meus, no persoal prefiro gardar silencio, un silencio que grita, que afoga, que martiriza, que non entendo explicacións non xa pola vida perdida, senón polo dano feito a unhas almas inocentes.

Ao sur de Galicia, na outra beira do rio Miño, Avintes, Guimarães, Setúbal, uns caraveis vivos mantén viva a memoria

Hoxe, agora recordo cando coidaba aqueles dous metros de terra onde descansa Pierre Teilhard de Chardin, sabendo a miña marcha, hoxe todas as primaveras florecen flores que cobren a miña ausencia.

Digo, non é para estar triste ou chorar polo perdido, é para dar grazas de vivir, de ter a oportunidade de compartir un tempo con estes seres amados, dá a impresión que se lles quere mais na hora da despedida, como Coimbra, pero non, noutros casos non tan pracenteiros, a memoria feita man do esquecemento, e perdoa.

Outros non podo velos, non están en terra santa, no mar ese gran cemiterio, e outros habitan na memoria.

Vaia este escrito de hoxe á memoria, de persoas que me regalaron un tempo das súas vidas.

Nós na fila, cada día avanzando, pero mentres tanto traballando por sentirnos vivos

Hyde Park- Nova York- Pierre Teilhard de Chardin

manueldominguez.es. lavozdelaemigracion.es