“Apoloxía da política”. Manuel González González

Escoitamos acotío opinións deostadas sobre a cuestión política como “a política é unha merda”, “os políticos son todos uns ladróns, uns lerchos, uns lacazáns” e outras lindezas. Tamén existe a clásica persoa ou entidade social pública que se vangloria de ser “apolítica” como marca de pureza para que ninguén o vaia confundir con eses maleantes aos que nos referiamos antes, xente de mal vivir que se dedica á vida pública.
Con todo,  a realidade, que é tan teimosa e impúdica, nos demostra que nos países con unha certa organización democrática da sociedade, e nos outros tamén, son millóns as cidadás e os cidadáns que se dedican, directa ou indirectamente, ao irremediable acto da organización da vida social, económica e cultural dun país, uns profesionalmente e outros como afeccionados ou incluso por entretemento ou cultura. Mesmo os/as máis
recalcitrantes apolíticos/as están facendo política coa súa negativa. Quizais fose máis oportuno dicir apartidista que apolítico, que tampouco o creo salvo que sexa por non querer entrar en debates políticos que sempre crean discusións polémicas.
A política, meus e miñas compatriotas, se ninguén me desengana, é irremediablemente imprescindible, que como dicía Jean Jacques Rousseau é un contrato social que cada un de nós ten coa súa sociedade e hoxe en día, debido á
globalización, con todo o planeta e, queiramos ou non, por activa e por pasiva, aféctanos a todas e a todos.
Non obstante recoñezo que a actividade política é dura, é unha loita constante  de enfrontamentos pola supremacía das ideas pero principalmente polos intereses económicos de, sobre todo, dúas clases sociais antagónicas e ben definidas que se ven marcadas polas características das súas rendas. Uns viven das rendas do seu capital e outros das rendas do seu traballo. Na busca dese equilibrio é onde se producen os conflitos sociais pero como a vida mesma que é unha loita constante polos instintos vitais cos que nacemos todos os seres vivos, supervivencia e reprodución basicamente.
Todos e todas somos e temos que ser así, políticos en potencia, e se ti non participas, outros o farán por ti aínda que non che guste. Nunha sociedade con ansias democráticas e de liberdades a cidadanía ten o que merece aínda que algúns ou algunhas non merezan o que teñen.