“Soños ridículos”. Jacobo Otero Moraña

Ía falarlles sobre esa secuela terrible que supón a violencia de parella. A mesma que nestes días pasados volveu deixar vítimas mortais. Algo que sempre remove conciencias, pero máis cando quen a sofre son os fillos. Creo que todos estamos de acordo en que non hai nada máis aberrante que matar a un neno. Pero se o asasino é o pai ou a nai,entramos en situación de bloqueo.
E é normal, porque ninguén máis que os criminais son capaces de poñerse en situación. Ao resto,supéranos . En calquera caso, e tal como dixen noutro debate, só quero expresar a miña solidariedade con esa nai e ese pai a quen a vida golpeou da forma máis cruel. Nós seguiremos coas nosas, pero a eles quedóuselles embarrancada nese día concreto en que uns asasinos decidiron arrebatar aos
seus pequenos. Dentro dun mes,tres ou seis, case ninguén se acordará deles. Desde aquí prometo non deixarlles caer no esquecemento,e é o que vou facer.

Devandito o cal,vou ao tema. Seguro que se lles nomeo a Dostoyevski, quen máis e quen menos coñece a obra e figura dun dos grandes narradores que Rusia regaloulle ao mundo. Non é a miña intención falarlles de CRIME E CASTIGO, sen dúbida a obra máis famosa, senón dun dos seus relatos.
O SOÑO DUN HOME RIDÍCULO. Nel, preséntanos a un personaxe cargado de desesperación e nihilismo,case un alter ego de si mesmo. O rechamante é esa maneira de describir o mundo e a realidade coma se máis nada que el existise, condicionando á súa vez o tanxible de todos aqueles que lle rodean.
Mostra desta maneira unha dualidade digna de ser estudada por un profesional da psicoloxía.
Por unha banda, o seu hartazgo respecto a a vida. Por outro, unha tendencia megalómana onde nada nin ninguén
conta sen a súa presenza. El é quen determina se os demais son ou non son, de maneira que de non estar, nada
existe. Pero isto non lle impide ter claro que o seu único desexo e finalidade é o suicidio. De camiño á súa casa denega a súa axuda a unha nena desvalida,pero iso faille seguir reflexionando profundamente, ata que o esgotamento véncelle e viaxa en soños a unha especie de paraíso idílico que acaba corrompendo coa súa presenza.

Pois ben, parece que algúns individuos parécense máis do que quixesen aos que xurdiron da pluma do xenio das letras. Viven nunha ficción onde se cren cos ollos pechados ese guión ditado por unha vocecilla que ecoa no interior da súa cabeza. E isto failles tomar decisións que rozan en máis absoluto ridículo. Se es un ser anónimo, talvez non pase nada. Cun delegado de clase ou presidente de comunidade de veciños, as consecuencias, aínda afectando a un maior número de suxeitos, tampouco supoñen un problema insalvable. Pero cando rexes os destinos dun país, a situación complícase . Mal que pese, todo indica que temos á fronte a un destes.

Non escoita a ninguén. Dálle igual se a decisión é xusta ou non. A final de contas, non existe máis realidade que a súa. Os demais, nin sequera existimos sen a súa man reitora. Así que se deixa e existir, arrastraranos consigo a unha nada caótica onde a presión esmagaranos cal núcleo dun buraco negro.
Ata chegar aí, todo o que vaia ocorrendo polo camiño carece de importancia . E aínda se fose posible que fósemos tan puros como os habitantes do paraíso dostoyeskiano, xa está el para corrompernos.
Indultos. Paseos de vinte segundos onde ninguén máis que el ve un cume de altura, que só ocultan problemas de calado: a luz e os combustibles polas nubes. Pero non pasa nada. Somos como a nena desvalida á que o “home ridículo” négase axudar.
No relato, o home esperta do seu periplo onírico sendo consciente dos seus erros, e desde entón, descarta definitivamente o suicidio e pretende dar un xiro á súa existencia comezando por buscar a esa pequena e compensala. Pero claro, estamos a falar dunha obra de ficción. Nelas, case sempre se nos ofrece un final feliz. Pero algo me di que nesta crúa realidade que nos toca, as cousas serán doutra maneira.

O personaxe principal do noso conto, ou non é consciente do seu ridiculez ou ten un plan macabro onde a súa escapada cara a delate carece de freo. Dá igual que estea a ver o bordo do precipicio. Créanme cunado dígolles que desexaría equivocarme. Ao principio referíame ao tema dos proxenitores dos nenos asasinados, e do mesmo xeito que con eles, dentro dun mes, tres ou seis, volveremos falar sobre o tema do noso “home ridículo”.