“Tenía razón”. Manuel Dominguez III

05 Maio 2021

Con gran dolor de corazón reconozco que tenía razón lo dije cientos de veces en los hoteles donde nos reuníamos, de seguir así Podemos se disolverá como un azucarillo en el café, lo escribí Titan se come a sus hijos, esa era la realidad.Ya pasaron 5 años.Pablo Iglesias acude a salvar el barco que se hunde, se fue hundiendo poco a poco fracaso tras fracaso, desde que Pablo vendió Podemos como un saldo a las mareas.

Podemos tenia 7 diputados en la asamblea hoy tiene 10, ha subido, para el común de los mortales dirá, ha subido 3, no, ha subido mas pues estaba al borde del abismo, no ha sido un fracaso, se nota que Iglesias tenia arrastre, ciertamente cada vez menos lo demuestra las votaciones internas dentro del partido. Este hecho solo lo conocen los que están o estaban dentro de partido.No querer ver esto es de ciegos o fanáticos recalcitrantes.

Cuáles son las razones, pues aquí os las dejo.

Durante la campaña salió a la luz publica que Pablo conociendo el fracaso que se avecinaba, conociendo que se equivoco al 100% en manejar Podemos, ya durante la campaña estaba negociando con el Sr Roures, un proyecto televisivo, cosa que a él le encanta, ya que lo había practicado en Fort Apache y la Tuerca, regresar a los medios de comunicación.

Conocido esto para que votar a Podemos si él esta tramitando su marcha, no hay razón.

Así pues, deja la política activa, pero no ira al paro, ya se esta preparando un proyecto televiso, que tal vez en vista a lo anterior, puede ser un éxito, si no muere de ello.

La comunista militante de izquierda unida ahora de Podemos, es a quien le toca celebrar los funerales, ciudadanos está en la uci camino al cementerio, otro Titan que se comió a su hijo.Hay un espacio a la izquierda del psoe, pero ya no será esa hermosa idea de un Podemos regenerador, un Podemos que en Madrid me mencionó a Machado, García Lorca y a Rosalía de Castro, un espacio en que no cabía ni un silencio más.

Rojo Cancionero, Todo cambia de Mercedes Sosa, en la voz inigualable de la jovencísima Lua, podre negar que unas lagrimas no besaron el suelo, decir lo contrario seria mentir.

Ha muerto la primavera, verán mis ojos otra oportunidad, no lo sé, pero cabalgare en la soledad de un Quijote, luchando contra molinos de viento, diciendo la verdad con educación sin herir, seguir aprendiendo, estudiando, escribiendo mis análisis, sin mas horizonte que publicar la verdad, y ser un compañero de camino, con aquellos que quieran un mundo mejor.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...