“Unha meditación nesta Semana Santa”. Manuel Domínguez III

Son máis persoa de ciencia que de fe. Cando dixen, nin oliveira, nin carballo, nin piñeiro teño, comprendo que así a primeiras é difícil de comprender, explicarme.

Nesta semana en que hai que sinalar un culpable, non será o meu índice @acusador quen sinale, pois lembro que mentres o índice sinala, acusa, tres dedos apúntannos a nós mesmos.

É fácil acusar, sinalar a aquel ao cal non comprendemos as súas palabras, acusar a aquel que entendemos pensa diferente de nós, e por que?, por medo, medo ao diferente, medo a que este en posesión da razón, e de ser así que sería de nós, que pasaría coa nosa vida de crenzas, que pasaría recoñecer que por anos vivimos enganados, non, non, mellor acabar con el para dar paz e tranquilidade á nosa existencia.

crucifiquémosle na praza pública!

Pero velaí que non podedes contar co meu índice @acusador, velaí que nin oliveira, nin piñeiro, nin carballo teño para que con eles poidades outra vez mais construír unha cruz e matar dunha forma ou outra a quen pensa diferente.

E non colaboro por dúas razóns unha obvia e outra é que eu estaría na lista.

Eu fun dos que violaba a lei en defensa do mestre Sócrates, se porque como di Montesquieu: Unha cousa non é xusta polo feito de ser lei. Debe ser lei porque é xusta.

E aí estará a miña voz e a miña alma que dese néctar aliméntase.

E sendo un home de ciencia máis que de fe, aínda que era un madeiro, combatín o lume, se non era o meu deus, era o teu, o da miña nai e porque vos amo defendín as vosas crenzas e apague ambos os lumes, e logo con bágoas dos meus ollos, limpe os seus pés calcinados.

Imaxe de Jesús o Nazareno, un incendio destruíu media igrexia, foi reconstruída, pero deixaron ao cristo coas marcas do fume, para recordo do que puido ser e non foi.