O debate sobre a liberdade de expresión no que estamos inmersos nestes tempos na Sociedade debido a diversos acontecementos no panorama nacional, suscítame unha reflexión. Vaia por diante que son unha defensora de dita liberdade en todas as súas formas. Dito isto, relato a cuestión.
Desde hai moitos anos, o tempo do Entroido en toda Galiza e tamén na nosa bisbarra tráenos desfiles, comparsas e as coñecidas murgas que forman parte da nosa cultura popular. As murgas son representacións teatrais, musicais, satíricas, cómicas e picarescas dos acontecementos sociais e políticos ocorridos ao longo do ano.
Agora ben, temos que diferenciar entre murga e libelo: folletín de mal gusto, infamatorio, que calumnia e denigra ás persoas, con contidos misóxinos, xenófobos, homófobos… sempre dende a covardía, agochándose no anonimato que dan as redes socias ou outros medios de distribución como textos impresos ou similares.
Estas mal chamadas “murgas” levan xa uns anos circulando polo noso pobo sen que ninguén levante a voz ante panfletos que, ao meu entender, traspasan os límites da sátira para chegar a danar a reputación das persoas.
Dende a cidadanía debemos vetar contidos desta índole. ¿Todo vale para o
divertimento? ¿Incluso a costa de calumniar, difamar e denigrar ás persoas?
Ante estes feitos que case sempre quedan impunes, so nos queda a denuncia pública. Vaia dende aquí a miña solidariedade con todas as persoas agraviadas, especialmente coas mulleres que adoitan ser maioritariamente o obxectivo destes individuos covardes que se escudan no anonimato e no Entroido para esparexer o seu veleno.
A liberdade de expresión permite a crítica incluso cando poda ser molesta, pero non pode dar lugar a ultraxes. Os dereitos das persoas actúan como defensa. Lesionar a dignidade das persoas pode dar lugar a responsabilidades penais.
Nada ameaza máis as liberdades que descoñecer os seus límites que son os que garanten un exercicio sen damnificados.
