“Cirurxián da política”. Manuel Dominguez III


Agora acábome de dar conta que o que mellor me define, á marxe do ser analítico, é que son un doutor, un médico da política e explícome.
Acábanme de preguntar que opino da última entrevista, de ultímalas declaración dun vice do goberno.
Pois ben, cando uno vendo a analítica observa que o páncreas non sintetiza a cantidade de insulina necesaria en sangue, un chega á conclusión que o paciente terá diabetes.
Un das análises prevé o que vén.
E igual que o doutor analizo ao paciente sen a influencia da súa ideoloxía ou o seu status social, unha tea verde cóbrelle deixando só á vista a temática para analizar, quedando libre de toda influencia
O mesmo ocorre na política, cando un ve a un Deputado dirixirse ao Xefe do Estado, en vaqueiros, camisa aberta e remangada os brazos da camisa, ao mesmo tempo a ese mesmo deputado acudir á entrega dos premios Goyas, e observamos que para estar presente cos cómicos vai de frac, creo que todo está devandito, todo o sobrevindo, pode ser anticipado.
Dinme ten matriculas nos seus estudos. Para ser escribano do estado, así que como para ser xuíz, é necesario unha boa memoria, e memorizar non é pensar.
Unha cousa é predicar e outra dar trigo.
As ovellas do rabaño seguen ao pastor, saben que el lles buscase boas terras de abundante ferva fresca e augas cristalinas, protexidas na masa atópanse seguras, non temen ao lobo, descoñecendo se hai lobo ou non, a confianza do rabaño e do pastor, failles ver un mundo feliz.
Orwell, nárrao moi claro na súa obra “Rebelión na Granxa”.
O vendedor de mercadillo ten para todos, que a chaqueta che aperta ao primeiro lavado cede, que che queda como o frac quedaba ao vice, primeiro lavado encolle.
Cantábao moi ben Patxi Andion na súa canción 1, 2 e 3.
Isto é o Rastro señores, veñan e anímense,
que aquí estamos nós, somos Papá Noel.
Vendémoslle barato, co prezo en ínglés.
Somos todo o honrados, que vostede queira crer.
Se revenden conciencias, recompramos a pel,
vendémonos de fronte, comprámoslle a vostede.
E se quere diñeiro, dámosllo tamén.
Vostede, dáo primeiro, e nós después.
Para os aconsonanticos o mellor é dicirlles o que queren oír.
Dise, que o Conde de Romanones, na campaña electoras alá polos pobos da vella Castela, nun mitin ofreceulle aos do pobo a construción dunha ponte, ao que un ancián do lugar, respondeu señor candidato para que queremos unha ponte se non temos río, o candidato responde, bo, pois un río tamén.
Cando un é irrespetuoso, sementa mentiras, odios, enganos, a moeda que parece de ouro, a recado será vello latón.
Mal agoiro a quen necesite un pastor para vivir, xa sabedes o que pasa cando o tenreiro esta cebado.
Eses politicuchos, poden regalarche, moitas alegrías, moitas festas, moitas bondades, pero o que che espera segundo o estudo da analítica, é un 11 de novembro.