“Día Internacional do Migrante 18 de decembro”. Jose Mateos Mariscal

O fenómeno do fontaneiro polaco en Alemaña mutou. Agora búscase ao fontaneiro español, man de obra barata que emigra a un país da chamada Europa rica en busca de tres cosas: calidade de vida, nula taxa de paro e, sobre todo, capacidade de progresar. Ese soño antigo da persoa que entraba a traballar como botóns no Banco Santander e podía acabar como presidente da entidade hai décadas que se esfumó no noso país. Neste século XXI o persoal non cualificado –albaneis, electricistas, transportistas e coidadores– non vemos ningunha opción de progresar en España e de pasar de mil, mil douscentos euros no mellor dos casos.
O 18 de decembro, as Nacións Unidas conmemoran o Día Internacional do
Migrante para visibilizar aos 272 millóns de persoas en todo o mundo que
vivimos fóra do noso lugar de orixe. É cando ocupamos un espazo nos telexornais, cando organizacións non gobernamentais e outras entidades
aproveitan para lanzar informes que presentan datos e novidades sobre o fenómeno e quen o protagoniza. Ás veces dise dunha persoa ou grupo de persoas que non teñen voz e o xornalismo utilízase como ferramenta para darlla. Os migrantes si teñen voz e non deixamos de alzala. O problema é que non sempre se nos quere escoitar. Porque non importamos , porque non integramos , porque os nosos intereses quedan lonxe os vosos os dos lectores… E, cando nos animamos a algún medio de comunicación, é xeralmente para protagonizar algunha noticia mala como un naufraxio con mortos no Mediterráneo, por citar o tópico máis típico.
A nosa historia é de película. A familia Mateos Mariscal naceu en Zamora capital . Alí viviamos xunto aos nosos familiares , Eu tiña unha empresa de construción metálicas. A crise que se vivía no país empuxounos a buscar un futuro mellor. Foi así como lograromos subirnos a un avión que nos levaría a un destino incerto.
Nós os Mateos Mariscal somos un exemplo do pasado e tamén do futuro.

Recordo que cando era neno o meu tio avó. un home que veu desde  España a Alemaña díxome: “Jose ,non sabés que difícil é poñerse na cabeza dun
inmigrante”.
Certamente non comprendía o que me dicía. Explicábame que a xente dificilmente entendía cando lles contaba que, expulsados pola guerra civil Española  debíanse separar dos seus seres queridos e ver un futuro truncado. Debían enfrontarse con soños destruídos nunha viaxe en tren ao descoñecido. Á vez, ver aos seus pais despedindo ao fillo que, posiblemente, non verían nunca máis nas súas vidas.
Emociónome cada vez que recordo aos meus tío avó, loitar por reconstruír un futuro, a partir dun pasado que xa non lles pertencía. A súa vontade, a súa enteireza, as súas ganas de empezar de novo mirando sempre para adiante. Un exemplo, como foron todos os inmigrantes de temperanza, de non baixar os brazos fronte ás dificultades, de seguir soñando por un mundo mellor.
Somos un exemplo do pasado, pero tamén do futuro. Para aqueles que por moito menos, fronte a un obstáculo, todo o abandonan. Para os que soamente soñan durmidos, sen darse conta de que soñar esperto tamén nos mantén vivos. Para aqueles que cren que o amor é un instante, en lugar de algo que se constrúe todos o días.
Causábame moita graza cando en ocasións dicían: “Imos a España & quot;.
Logo comprendín que irse a España significaba pasar o día na Asociación
de pais de familia e que había preto da súa casa en Alemaña.
Para eles, como para os miles de inmigrantes, sexan italianos, españois, xudeus, ucraínos, polacos, ían a eses lugares para sentirse preto do país onde naceran . É como un cordón umbilical que nos une á nosa terra.
Aí nos encontrabamos cos nosos paisanos, falamos o mesmo idioma,
saboreabamos as mesmas comidas, bailamos nosa mesma música. Algúns ata se visten pola vella de aquelas rexións Españolas con traxes rexionais.
Creo que cada 18 de Decembro habería que saír ao balcón e aplaudir a aqueles que xa non están e aos que aínda, coa súa presenza, seguen loitando e tratando de facer grande a este país España no estranxeiro . E aproveitar ese aplauso para agradecerlles por axudarnos a construílo unha España en Alemaña.
Por deixarnos, ademais dunha cultura do traballo, paisanos nas artes, na
poesía, nas ciencias e noutras tantas disciplinas.
Síntome moi orgulloso de ser un inmigrante deses descendentes que habitaron chan Alemán Vaia para eles, o meu agarimo, respecto e admiración. Féliz día do inmigrante.